Fooshz: tijd om een andere koers te varen

Een paar maanden geleden was ik een week lang te gast op de GanGan. Een prachtig, authentiek schip dat ons via de kust van Turkije naar Griekenland bracht. Ik heb in die week veel tijd gehad om na te denken. Over mijn leven. Ons bedrijf. Ik kwam tot het besef dat je ondernemen kunt vergelijken met zeilen op zee. Jij bent de kapitein. Jij staat als ondernemer aan het roer van het schip. Iedere dag opnieuw bepaal je de koers die je gaat varen. Waar wil je naartoe met je bedrijf? Ben je nog op de goede weg? Onderneem je nog steeds met dezelfde reden als toen je begon met ondernemen? Staat er plots een stevige wind, dan moet je alle zeilen bijzetten. De adrenaline giert op dat moment door je lichaam. Voor een echte kapitein wordt het dan pas leuk, natuurlijk! Maar soms. Soms moet je even voor anker gaan. Of aanmeren aan de kade. Een veilige, beschutte plek opzoeken. Wachten tot de storm overgewaaid is. De kapitein draagt niet alleen zorg voor zijn bemanningsleden, ook zijn gasten moeten zich veilig, vertrouwd en geborgen voelen. Al vaar je midden op zee, hoor je de hoge golven hard tegen het schip klotsen en ben je door je voedselvoorraad heen. Als kapitein moet je je gasten het gevoel geven dat ze veilig zijn. Je moet ze het idee geven dat je weet waar je mee bezig bent. Dat jij ze feilloos naar die prachtige baai stuurt. Met het meest prachtige uitzicht.

Zeilen op een onstuimige zee
Ik besefte me op dat prachtig mooie schip, in die prachtig mooie baai met dat meest prachtige uitzicht dat we de afgelopen jaren heel langzaam van onze koers afgeweken zijn. Het voelde alsof ik geen kapitein meer was op mijn eigen schip. Het leek alsof de wind bepaald had welke kant we op zouden gaan. Alsof ik geen zeilen meer bij kon zetten. Zes jaar geleden zijn we gestart met Uppark. Ontstaan uit een passie voor de mode – en schoenenbranche maar ook uit liefde voor mensen en kwalitatief goede, écht mooie producten. Drie jaar later kwam Fooshz op ons pad. Deze kans om meer draagvlak te creëren in de online schoenenmarkt kwam jawel. Gewoon. Aanwaaien. We hebben het roer omgegooid, een aantal weken alle zeilen bijgezet et voila. Schoenenwebwinkel nummer twee was een feit.

Dat Fooshz niet perse de koers was die we hadden willen varen, werd al vrij snel duidelijk. Ons hart lag bij Uppark. Ons anker. Grote stormen hadden we getrotseerd, alvorens de online lancering in 2012. Hier waren we trots op. Fooshz voelde niet als van ons. Met de komst van Heerenstraat in 2016 werd het allemaal te veel. De zee bleek oneindig groot en te onstuimig, het vaargebied niet te overzien en de vaarroutes te ingewikkeld. Twee kapiteins met drie ervaren maar tevens ook ietwat onzekere bemanningsleden op drie hele verschillende schepen, en iedere dag nieuwe gasten aan boord. En wind. Heel veel wind. Windkracht 11 was niet uitzonderlijk.

De start van een nieuwe zeiltocht
Op die prachtige GanGan besloot ik dat het genoeg was. Genoeg gezeild de afgelopen jaren. Deze kapitein staat aan het roer van haar eigen bedrijf en wil weer varen. Heerlijk dobberen op de blauwe zee, genietend van de prachtige omgeving en het geluid van het kabbelende water. Soms een hoge golf meepakken. Zorg kunnen dragen voor onze bemanningsleden en onze gasten. Hen een fijn en vertrouwd gevoel meegeven. Focussen op één vaarroute. Dat is het uitgangspunt van onze nieuwe zeiltocht.

Mijn collega kapitein en ik waren het al snel eens over de vaarroute. Sla je slag de komende periode want we gaan bij Fooshz strooien met hoge kortingen op exclusieve damesschoenen. Alles moet weg: Fooshz gaat overboord! Het was vier jaar lang een veilige (thuis)haven maar de webshop dient ons niet meer. Kost te veel tijd en energie. Tijd en energie die we liever steken in het aansturen van onze bemanningsleden en het vertroetelen van onze gasten. We gaan ons dus volledig focussen op onze twee grootste en meest geliefde schepen: Heerenstraat en Uppark. Op passagiers die al aan boord zijn, enthousiaste nieuwe passagiers én op het uitbreiden van ons vaargebied. De eerst komende maanden bevinden we ons daardoor niet in het meest rustige vaarwater maar daarna kunnen we lekker door varen. Waar naartoe? Recht door zee, als je het mij vraagt. Ik ben en blijf tenslotte de kapitein en sta aan het roer van mijn eigen schip. Klaar voor een nieuw, spannend avontuur.

Het mopper-blog van 2017

Een goed begin is het halve werk, zeggen ze. Inmiddels ben ik erachter wat een slecht begin inhoudt. Op 31 december 2016 lag Sanne samen met haar vriend De Griep op de bank. Niks feestje, niks lekker eten, niks vrienden. Me, myself and I heeft zich kostelijk vermaakt met een doosje paracetamol en een tikkende klok op de beeldbuis. Excusez-moi fleece deken, jij mocht inderdaad ook meedoen. 

Wat volgde was veelal ellende. No worries mensen, ik ben bekend met de enjoy the little things in life tegeltjes. Weet dat het daar om draait in het leven. Zo ging ik dit jaar op een mega relaxte yogaboot-vakantie-dinges, organiseerde een spetterende poolparty voor mijn negen-en-twintig-en-een-half-ste verjaardag (dat leek me beter dan dertig worden) en danste van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Of was het nou andersom? Ik besef me wel degelijk dat ik een bevoorrecht mens ben! Ik leef, adem. Kan in principe doen en laten wat ik wil. Mijn lichaam functioneert prima, ondanks de vele chocoladerepen die zich bijna als vanzelf door mijn mond naar binnen gewurmd hebben. Ik had alleen zo met mezelf afgesproken dat dit, het jaar waarin ik dertig zou gaan worden, nou toch écht mijn jaar ging worden. Dat ik eindelijk eens een beetje volwassen ging worden. Het liep een beetje veel anders. Net als in 2014. 2015. En 2016. En dus ga ik de komende vijf minuten gebruiken om even lekker te mopperen. Niet op Zwarte (?) Piet. Niet op Gordon. Niet op de RVC bij Ajax. Nee. Op mezelf. En de kosmos. Je bent gewaarschuwd.

Ongenode gasten
Wats-dan-allemaal-keburt? Van januari en februari kan ik me, net zoals alle andere jaren, maar weinig meer herinneren. Het lijkt wel alsof ik dan in diepe winterslaap ben. In maart besloot een stel idioten me eens even goed wakker te schudden door in te breken in de winkel. De inbraak werd gefilmd door onze heldhaftige buurjongons. Omdat de politie wel kwam maar niet zag en overwon, plaatste ik het filmpje met een ietwat sarcastisch en zogenaamd lollig onderschrift op onze Facebookpagina. In no time ging het hele gebeuren viral. Een Limburgse krant schreef over late night shopping bij Heerenstraat en uiteindelijk belandden we zelfs op Dumpert. Not helemaal de bedoeling. Maar negatieve publiciteit is ook publiciteit, zullen we maar zeggen.

Sukkel voor de liefde
Koningin in de discotheek. Nah. Ook niet. Ik begon 2017 met een best wel heel tof en lief vriendje en een toekomst samen enzo, maar datzelfde vriendje vond mij helaas niet zo tof en lief meer en dus was het begin juni opeens einde relatie. Aangezien het leven doorgaat, en Sanne en Tinder ook, ontmoette ik vrij snel daarna een nieuwe vlam. Echter was ook dit van korte duur. Het boek Sanne en haar mannen (credits voor deze ietwat dubieuze titel gaan naar mijn lieftallige freundin) komt er ooit misschien nog wel maar in het kort komt het erop neer dat mijn vertrouwen in relaties, net zoals de temperatuur de afgelopen maand, gedaald is tot onder het vriespunt. Ik zie mezelf al zitten in het bejaardentehuis, als verbitterde oude vrouw. De hele dag een beetje lummelen in mijn schommelstoel, theedrinken uit een plakkerige koffiemok en uit het raam naar buiten staren. Voor de vorm een beetje kaarten met mijn bejaardentehuisgenoten. Ruzie maken met de buurman op rechts die al-tijd vals speelt. Hem tijdens een rollator race omver duwen zodat hij uit zijn stoel valt en zijn heup breekt. Ha, net goed. Moet ‘ie maar niet valsspelen. Rechts inhalen. Of man zijn.

Oost West
Zou ik natuurlijk nooit écht doen he, dat snappen jullie. Ik maak soms van die vreemde verhalen in mijn hoofd. Die dan helemaal niet waar blijken te zijn. Maar vaak toch ook weer wel. Anyway. Er was ook nog een appartement dat in het najaar van mij zou zijn maar onverhoopt niet doorging. En Sanne had haar huurappartement al opgezegd. De domoor. Dus nu kijk ik verplicht iedere zondagavond naar die vreselijk perfecte Robert ten Brink in All You Need Is Love. Samen met moeders. Hond. Joggingbroek. Sigarettenrook. En wijn. Veel wijn. De ene verliefde puber na de andere wordt overgevlogen voor een vakantieliefde van maar liefst drie weken. Ze verstaan elkaar amper maar joh, liefde overwint alles. Alle hippe Nederlanders lijken tegenwoordig in Australië te gaan wonen en de “achterblijvers” in Nederland hebben wél een grote auto, een duur plasmascherm en twee honden en drie katten maar geen van allen geld voor een vliegticket. Of in tien jaar tijd geen vakantie kunnen opnemen bij de baas. Om nog maar niet te spreken over die synchroon klappende mensen in het publiek. Zwaaiend en hossend van links naar rechts. Prodent smile erbij. Want het zal je maar overkomen. Dat je geliefde uit Verweggistan opeens de studio komt binnengehuppeld. Correctie: gerend. Oh, wat kan liefde toch mooi zijn mensen. Hartstikke fijn hoor trouwens, zu hause. Moeders is best lief, de was ligt iedere week keurig opgevouwen én gestreken op mijn bed en ‘s avonds kan ik gewoon aanschuiven voor de magnetronmaaltijden van de Appie. Hotel Mama is bij deze beoordeeld met vijf sterren. Voor verdere informatie verwijs ik je door naar Booking.

Dertig is het nieuwe twintig
Als klap op de vuurpijl, die ik toch echt hoop te ontwijken met Oudejaarsavond, kreeg ik half december een auto-ongeluk. Met 80 kilometer per uur zo pats, boem, ho. Een auto in mijn zijkant. Lichamelijk gezien functioneer ik vooralsnog prima, waarvoor belachelijk veel dank aan welke God ter wereld dan ook. Maar het was dus A) niet mijn auto die nu bij de garage staat en ik had B) een lief ding naast me zitten. We zijn gewoon geschrokken. Snap je? Dus, beste 2017. Volgens mij heb je die karma punten op het verkeerde adres ingeleverd. En jij daar, 2018. Lees je mee? Ik geloof dat ik best een vrolijk meisje ben en dat zal ik ook altijd blijven. Maar ietsiepietsie meer voorspoed van de kosmos zou fijn zijn. Als vrolijke meisjes of verbitterde oude vrouwen die vragen niet worden overgeslagen, tenminste. Iets minder gedoe en gezeik. Mag ook, want hetzelfde. Dan beloof ik je dat ikzelf ook mijn stinkende best ga doen om er weer iets moois van te maken in 2018. Want dertig is het nieuwe twintig, toch? Geen man overboord dus, kan nog tien jaar in de herkansing.

Ps. Omdat jullie nu niet moeten denken dat ik in 2018 door het leven ga als moppersmurf (sterker nog: ik heb een hekel aan mopperende smurfen) zijn de foto’s in dit blog gewoon allemaal hartstikke willekeurig en LEUK. Want hoogtepunten uit 2017! Het leven is ook gewoon best wel heel erg leuk. En 2017 was dat dus ook. Ok. Doei. Ik ga iets nuttigs doen. 

Design your own life

Het is de titel van de meest recente podcast van Michael Pilarczyk. Ik “ken” de beste man van vroeger, kwam hem weleens tegen op het circuit. Het enige dat ik me nog van hem kan herinneren is dat ik het maar een rare vogel vond. Veel blabla bij die vreselijke belspelletjes. En dat veel te geel geblondeerde haar.

Tegenwoordig is Michael “spiritueel life & business teacher, inspirator, schrijver en spreker op het gebied van zelfontwikkeling en zakelijk succes” en floept hij regelmatig voorbij op mijn Facebookpagina. Mijn meest spirituele en zelfbewuste Facebook vrinden zijn fanatieke “Mister Mindset” volgers. In eerste instantie werd ik er een beetje crazy van. Ga weg met je super happy life quotes en Ibiza video’s. In twaalfde instantie wekte hij toch mijn interesse. Of het nou komt omdat ik een week doorgebracht heb op een zogenaamde yogaboot en een Succescollege gevolgd heb bij de mannen van 365 dagen Succesvol (daarover straks meer) of omdat Michael zelf veranderd is? Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Maar ik vind dat de man best zinnige dingen over het leven te zeggen heeft. Ik hou er wel van. Een beetje filosoferen op zijn tijd.

Tijd voor jezelf is ook tijd
Vanochtend luisterde ik dus naar zijn meest recente podcast. Iets waar ik een jaar geleden echt de tijd niet voor had. Dacht ik. De waarheid is dat ik er geen tijd voor maakte. Dat ik geen tijd voor mezelf maakte. Maar je bent zelf de kapitein. Je staat zelf aan het roer van je eigen leven. Dit is misschien wel één van de meest belangrijke lessen voor mij geweest het afgelopen jaar. Beyoncé heeft ook maar 24 uur in een dag. Zoiets. Zuinig omgaan met de tijd die ons gegeven is. Deze efficiënt besteden en daardoor weer tijd besparen. Goed nadenken over hoe je de tijd die je hebt wil besteden. En met wie. De spaarzame vrije tijd die ik heb besteed ik tegenwoordig het liefst met: mezelf. Niet om op de bank te liggen. Nee hoor. En als dat wel zo was? Wat dan nog? Nog een belangrijke les voor mij dit jaar. Leven en laten leven. Zonder te oordelen. Iedereen heeft zijn of haar eigen waarheid. Dat hoeft niet persé jouw waarheid te zijn. Ik ben zo gevoelig voor prikkels dat ik vaak doodop ben aan het einde van een lange (werk)dag. Sociale activiteiten op vrije momenten zijn niet altijd bevorderend voor mijn gemoedsrust. Anyway. Wat ik dan wel graag doe? Mezelf ontwikkelen. Als zelfstandig ondernemer, maar zeker ook als mens. Zodat ik uiteindelijk ook een socialer en leuker mens kan zijn voor de mensen om me heen.

Zo kwam het dat ik laatst op een vrijdagavond in het theater in het immer gezellige en uitbundige Brabantse land zat. Niet voor een ontspannende theatervoorstelling. Nee. Voor een Succescollege. De marketing teksten beloofden dat je droom dichterbij is dan je denkt en leven met minder stress en meer geluk. Zeg nou zelf, dat wil toch ieder mens? Dus ik. Goedgelovig als ik ben. Zo. Hup. De auto in. Daar komen ze dan. Vragen die ik minstens vijf keer gehoord heb, eerder die dag. Naast “Wát ga je doen?” was ook “Met wie ga je dan?” erg populair. Het antwoord op die laatste vraag bleek ik drie keer te moeten herhalen, en te moeten uitleggen, voordat de vragende partij enigszins gerustgesteld was. Met niemand. Met mezelf. Met mezelf. Met mezelf! Ja, het komt goed. Nee, ik ben niet gek geworden. Nee, ik ga ook niet toch liever naar dat feestje. Ja, ik wil daar echt zijn. En ja, ik denk dat dat goed voor me is. Doodvermoeiend. De hele dag vragen beantwoorden waar ik zelf het antwoord op weet. Mezelf verdedigen. Iets dat ik in 2018 niet meer ga doen. Iets met live and let live. Was het. Toch?

Van een zes een tien maken
Het Succescollege dus. Een kneuterige theaterzaal gevuld met comfortabele rode stoelen en dolenthousiaste Brabo’s. Ik kan er uren over vertellen, raak er niet over uitgepraat. Zo was er iets met een wiel dat constant blijft draaien, vragen die je jezelf kunt stellen om helder te krijgen wat je wel en niet wil in je leven en denken in tienen. Nou bezoek ik al jaren met enige regelmaat een psycholoog. Niet omdat ik denk dat ik gek geworden ben. Wel omdat ik mezelf kan en wil verbeteren in dit leven. Omdat ik daar soms handvaten voor nodig heb. Omdat het soms heerlijk is om een uur tegen iemand aan te kletsen (lees: mopperen) die nul belang heeft bij wie of wat dan ook in mijn leven. En omdat ik het inmiddels gewoon een heel tof wijf vind en haar eigenlijk niet meer kan missen. Over een paar weken heb ik ein-de-lijk mijn evaluatiegesprek. Ik ben “uitbehandeld” zoals dat zo mooi heet. Of ik het daarmee eens ben? Ja. Zeker.

Tijdens het college heb ik geleerd dat het niet uitmaakt waar je nu staat. Het gaat erom waar je naartoe wilt. Stiekem wist ik dat natuurlijk al maar toch is het fijn om er even bij stil te staan. Mijn leven krijgt dit jaar gemiddeld genomen een zes. En een half. Oké dan. Ik heb niets te klagen maar toch ook weer wel. Ik ben, voor zover ik weet, rond en gezond. Een mega dikke plus! De meest belangrijke plus, zelfs. Op liefdesgebied is het een aaneenschakeling van, wat zal ik zeggen, teleurstellingen geweest dit jaar. En ken je die grap van dat huis in Den Bosch? Dat ging onverhoopt niet door. Zakelijk gezien mag het allemaal wel wat aantrekken, er zijn veel spannende veranderingen gaande. Sanne 2.0(18) heeft echter geleerd om te denken in tienen. En dat gaat me best goed af, moet ik zeggen. De tienen theorie klopt als een bus en ik kan ‘m iedereen aanraden. Het lijkt nu misschien allemaal even tegen te zitten maar na regen komt. Precies. Uiteindelijk komt er zonneschijn. Als je denkt in regen krijg je regen. Als je denkt in een zes krijg je een zes. Of misschien wel een vijf punt drie zelfs. Er gaat namelijk altijd wel iets niet helemaal zoals je het bedacht had, er valt altijd nog iets tegen. Als je denkt in zonneschijn krijg je zonneschijn. Als je denkt in een tien wordt het in ieder geval een negen punt drie. Als je niet denkt in een tien wordt het nooit een tien. Als je negatief denkt omring je je met mensen die alleen maar klagen. Als je positief denkt zal je zien dat de meest energieke en levenslustige mensen zich als vanzelf om je heen verzamelen. Kortom: je hebt het helemaal zelf in de hand. Je kunt niet precies bepalen wat je overkomt en wat het leven voor je in petto heeft maar je kunt wel je hersenen trainen en sturen in hoe je ermee omgaat.

Doelen stellen en visualiseren
Deze woensdag heb ik besteed aan het opstellen van duidelijke doelen voor 2018. Zakelijk, maar ook privé. Aan het visualiseren van die doelen. Die twee kilo meer Sanne (lees: verdomde snoepkont dat je bent) moeten er weer af dus we gaan vanavond maar eens een zumba lesje meepakken. Je kunt maar beter meteen beginnen. Van uitstel komt afstel. Yoga doe ik al dus wat betreft “body & mind” zit ik lekker op schema richting mijn tien. Foto van een stralende Sanne op mijn screensaver als reminder. Het bedrijf moet bloeien en groeien, vizier op groei en bloei. Morgen meteen aan de slag met allerlei toffe afspraken en nieuwe plannen! Ik moet wonen en wil terug naar het Brabantse land, zeker na die bijzondere avond in Uden, dus dat huis komt er. De inrichting heb ik al bij elkaar gescharreld via Pinterest. En die droomman? Daar heb ik vandaag ook maar even tijd voor gemaakt. Gevisualiseerd ook, trouwens. Tachtig minuten naar Bachelor Robbert kijken werkt best ontspannend, kan ik je vertellen. Mijn lachspieren zijn weer getraind. Zonder verder oordeel. Natuurlijk niet, ik zou niet durven.

Modetrends Fall Winter 2017

September. De zomervakantie is voorbij, de scholen zijn weer begonnen en het gros van Nederland gaat weer aan het werk. In de modebranche is september ieder jaar weer een belangrijke maand. Een leuke maand ook vooral! Het nieuwe modeseizoen begint. Voor ons als winkeliers en fashionliefhebbers betekent dat een frisse winkel vol nieuwe wintercollectie. Heb je alle modebladen al doorgespit maar geen idee hoe je de mode voor dit seizoen moet vertalen naar je eigen kledingkast? Of kun je de switch van je zomer- naar wintergarderobe maar niet maken? Met dit blog vol mode- en schoenentrends hoop ik je een beetje op weg te helpen. Modetrends hangen vaak, of eigenlijk vrijwel altijd, vast aan een aantal maatschappelijke trends. Ieder seizoen roep ik het weer maar pik vooral alleen de trends eruit die jou aanspreken, die jij tof vindt. Mix en match. Geef er je eigen draai aan. Durf! Het maakt niets uit wat anderen doen of dragen, het gaat erom dat jij je happy voelt in je outfit. Zelfverzekerd bent. Kleding draagt waarin je gaat stralen!

Prints all over

Een trend die je in de zomer al zag maar die ook in het najaar doorzet is de bloemenprint. Je vindt verschillende soorten bloemen (en planten) op de kledingstukken. Transparante blouses in kleuren als oranje, donkerblauw, grijs en groen bijvoorbeeld. De bloem wordt gezien als vrolijk en optimistisch. Niet alleen de bloemenprint is populair, ook grafische en geometrische prints zie je terug in broeken en (oversized) blazers en pakken. Vaak zijn het prints met een knipoog, net even anders dan anders. De maatschappij is verhard, er worden veel aanslagen gepleegd en de sfeer is grimmig op veel plaatsen in Europa en daarbuiten. We zoeken elkaar en daarmee ook graag de gezelligheid op. Een kleur die heel belangrijk is dit najaar en binnen deze trend is rood. Dieprood, maar ook rood-roze tinten zie je veel terug in tops, shirts en pantalons. De trend van vrolijkheid en prints brengt nog meer gezelligheid met zich mee in de vorm van opvallende silhouetten. Denk hierbij aan frivole tops met raglanmouwen, ruches en opstaande boorden.

History repeats

In een maatschappij die maar voortraast, een maatschappij waarin we vooruit moeten en waarin we veel informatie, kansen en mogelijkheden hebben kun je soms het idee hebben dat de tijd door je vingers glipt. Modeontwerpers spelen hierop in door stil te staan bij mooie dingen uit het verleden. Ieder seizoen zie je trends terug die je al eerder hebt gezien. Items die je jaren geleden veel gedragen hebt en destijds helemaal hip waren, kun je jaren later weer prima dragen. Traditie en historie worden opnieuw vormgegeven in een eigentijdse context. Waar je dan aan moet denken? Witte kraagjes, tweeds en uniformen in de vorm van pakken. Mijn persoonlijke favoriet voor dit seizoen! Niet alleen mannen kunnen een pak dragen, ook bij vrouwen kan een pak super vrouwelijk en sexy zijn! De pakken zijn er in verschillende soorten en maten. Aangesloten of oversized, met of zonder print, in felle kleuren of juist in effen blauw of groen. Kleuren die bij deze trend horen zijn diepblauw, grijs/groen, cognac en bruintinten.

Let’s get digital

Anno 2017 is alles en iedereen overal zichtbaar. De digitale wereld ontwikkelt zich (nog steeds) razendsnel. Dit zorgt ervoor dat de fascinatie voor alles wat niet meteen zichtbaar is of alles wat je niet meteen begrijpt steeds groter wordt. In de mode vertaalt dit zich naar een spel van licht, schaduwen en, heel belangrijk dit seizoen, strepen. Bewegende patronen zie je terug in bijvoorbeeld golvende plissérokken. Blouses, tops en sweaters hebben veelal een geperforeerde opdruk. Kleuren die bij deze trend horen zijn zwart, zilvergrijs, mintgroen grijs/bruin en roze/oranje.

Overdress to impress

Waar je een tijdje geleden nog helemaal fashionable was met je witte sneakers en zwarte top en pantalon, lijkt nu het tegenovergestelde te gebeuren… Overdress to impress! Niets is te gek en alles kan. Prints op prints, jeans op jeans, ruiten gecombineerd met strepen, lange jurken, contrasterende kleuren waarvan je normaal gesproken zou denken dat ze met elkaar vloeken: draag het! Deze trend zie je ook terug in de winterjassen. Grote opstaande kragen, lange lengtes (tot bijna op de grond) en veel fake fur jassen. In de schoenencollecties zie je veel gouden of zilveren metallic boots terugkomen maar ook “gekke” accenten of (bloemen)prints op sneakers zijn niet uit de schappen weg te denken. Ook velvet is een belangrijk thema binnen deze trend. Je ziet het zowel in de schoenen – als kledingcollecties terug.

Let’s celebrate: 1 jaar Heerenstraat

Drie-honderd-vier-en-vijftig dagen zijn we verder. Ik heb werkelijk waar geen idee waar ze gebleven zijn. Time flies. Het is echt waar. Besef van chronologische tijds-logica heb ik niet meer. Begrijp me niet verkeerd. Ik leef. Juist. Iedere dag! Kijk amper verder dan volgende week. En of het nou maandag, donderdag of zaterdag is. Ik habe kein flauw benul. Hetzelfde geldt voor december, maart en juni. Het maakt me ook geen fluit uit. Eerlijk gezegd. En precies dat zal het zijn. Kom d’r maar in Sanne, met dat cliché, in drie-twee-één… want ik mag iedere dag doen wat ik het allerliefste doe! Nog steeds, met alle liefde en plezier.

Minstens drie keer per maand krijg ik de vraag hoeveel uur ik werk. Of ik het niet druk heb. Of veel vind. Goed bedoeld, dat zeker. Maar lieve menschen. Wat is werk? Wat is druk? Wat is veel? Zijn dat geen relatieve begrippen? Wat ik doe voelt niet als werk. Nooit. En heeft niet iedereen het (zogenaamd) druk tegenwoordig? Ik haat dat woord. Druk. Het wordt zo makkelijk als excuus gebruikt. “Nee sorry, ik heb het druk.” Wanneer heb je het druk? Je máákt je druk. Dat is wat anders. Een gezin met vier kids. Da’s pas aanpoten, als je het mij vraagt. Maar ja, heel eerlijk. Het voelt soms wel als veel. Het is veel. Van veel. Veel fysiek. Veel mentaal. Veel emotioneel. Veel onzekerheid. Veel contacten. Veel indrukken. Veel verantwoordelijkheden. Vooral dat laatste heb ik onderschat. Of eigenlijk, ik heb daar totaal niet bij stilgestaan. Tot een jaar geleden had ik alleen mijn eigen sores. En die van Willem natuurlijk. Dat wij ’s avonds soep met brood aten vonden we wel best. De illusie dat je rijk wordt van een winkel en/of webshop, bestaat nog steeds. Ik kan je vertellen dat het, sowieso voor een MKB’er, kei en kei hard werken is voor iedere cent. Het is een vreemde branche, de modebranche. Een zieke branche ook. Dat maakt het juist zo uitdagend. Dynamisch is het ook. Iedere dag weer. Wij hebben gelukkig nooit de ambitie gehad om rijk te worden. Leuk leven en mensen blij maken door te doen wat we tof vinden en waar we goed in zijn, dat is ons streven. Samen. Delen. Leren. Inspireren.

Sinds de overname van Heerenstraat hebben we drie prachtdames in dienst. Stuk voor stuk sterke, lieve, mooie vrouwen. Die weten van aanpakken. Ieder op hun eigen manier bijzonder. Het besef dat wij nu ook verantwoordelijk zijn voor het vullen van drie andere magen. Daar heb ik wat mee geworsteld hoor, de afgelopen maanden. Ik weet inmiddels ieder groefje in mijn plafond te vinden. Goede maand of niet, ik wil koste wat kost dat “onze dames” op tijd salaris krijgen voor het werk dat ze geleverd hebben. De tomeloze inzet het afgelopen jaar. Die energie. Niet normaal. Iedere dag verschijnen ze met een grote glimlach in de winkel. En lopen ze met diezelfde glimlach de deur uit. Ik word er verlegen van. Tegelijkertijd maakt het me ontzettend trots. Dat kleine, enthousiaste zooitje ongeregeld. Lachen keer vijf. Maar ook sores keer vijf dus. Nu.

Dit is wat mij drijft. Veel van alles. Wanneer veel té veel wordt vervloek ik de hele wereld en is even alles k*t met peren. Maar wat vind ik het heerlijk om uit mijn comfortzone te stappen. That’s where the magic happens. Heb ik me ooit eens door Pinterest laten vertellen. Ik zoek graag (mijn eigen) grenzen op. Ga er overheen. Doe weer een stapje terug. Ik lach. Val. Huil. Sta weer op. Val harder. Vloek. Sta weer op. En lach! Sunshine mixed with a little hurricane. Dat is Sanne. Ik heb het afgelopen jaar geleerd dat het is zoals het is. Dat ik ben zoals ik ben. En dat helemaal prima is. Ik heb uitdaging nodig. Rust nodig. Onzekerheid nodig. Houvast nodig. Een vat vol tegenstrijdigheden, klopt. Iedere dag leer ik. Van mezelf, over anderen. Van anderen, over mezelf. Waar ligt mijn kracht? Hoe kan ik dit het beste aanpakken? Tot hoever kan ik gaan? Wanneer doe ik een stapje terug? Van de een op andere dag ben je niet alleen meer die gezellige, ondernemende Sanne. Je bent leidinggevende van een klein, hecht team. De switch van “je eigen plan trekken en doen wat je leuk vindt” naar “samen stappen zetten, je visie overbrengen op anderen en de dames hierin coachen” vond ik, vooral in het begin, lastig. Ik moest leren op te staan. Soms een beetje strenger zijn.

In al die jaren heb ik nog nooit mijn uren geteld. Willem en ik hebben zes jaar geleden een contract getekend over vakantiedagen. En al die andere dingen, waarvan geacht wordt ze op papier te zetten. Ik weet niet eens waar ik dat papieren ding gelaten heb. Typisch Sanne, altijd alles kwijt. Bizar eigenlijk, als je bedenkt dat ik onze boekhouding doe. En daar dan best wel weer secuur in ben. Enniewee. Willem en ik doen allebei ons uiterste best. Zetten ons voor meer dan 200% in. Hebben allebei soms rust nodig, om welke reden dan ook. Als ik een uur later wil komen omdat ik de avond daarvoor tot laat een vergadering gehad heb, kan dat. Gaat Willem eerder weg omdat hij gaat sporten? Prima. We hebben vertrouwen in elkaar. De meeste uren die ik maak zitten tussen mijn oren. Het is één groot spinnenweb, daar binnen in mijnen hersenpan. De ideeën vliegen door mijn hoofd. Gedachtes gaan van links naar rechts en weer terug. Alsof er een vleermuis in mij leeft die niet naar buiten kan. En in alle paniek af en toe een paar rake klappen uitdeelt. Auw. Headspace biedt uitkomst. Iedere avond voor het slapen gaan vijftien minuten mediteren. Ondernemer of niet, ik kan het iedereen aanraden.

Fysiek gezien kan ik sinds de overname, 11 augustus alweer één jaar geleden, juist vaker een ienie-mienie stapje terug doen. Ik hoef niet altijd aanwezig te zijn. Willem en ik kunnen afwisselen. De deur wordt geopend en weer gesloten. In de tussenliggende uren wordt iedereen met een big smile ontvangen. De dames hebben veel ervaring en weten wat ze doen. Er is vertrouwen. Al ben ik van mening dat je, als eigenaar zijnde, je gezicht moet (blijven) laten zien. Niet omdat de dames dat nodig vinden. Integendeel. Die roepen in koor “Wat doe jij hier? Ga eens gauw naar huis!” als ik op woensdagmiddag over-enthousiast de winkel binnenhuppel. En zo wordt mijn vrije (woens)dag steeds meer mijn vrije dag. Kan ik die dag gebruiken om op te laden. Er de rest van de week met frisse moed tegenaan te gaan. Duizendmaal dank lieve dames. Dat jullie er zijn. Dat jullie zo lekker jezelf zijn. Dank voor het vertrouwen in ons het afgelopen jaar. Alleen hadden we het niet gekund. Hetzelfde geldt natuurlijk voor onze klanten. Dank dat jullie blijven komen. Enthousiast zijn over onze collecties. De modeshow. Onze fotoshoots. Dank voor jullie leuke reacties op Facebook. Instagram. Dank collega-ondernemers. Voor de support in de straat. Met elkaar houden we Horst centrum levendig. Dank allemaal. Dat jullie er zijn in goede, maar ook in slechte tijden. Na de inbraak eind maart stond de winkel vol bloemen. Flessen wijn. Dozen chocola. We kregen de liefste kaartjes en berichtjes. Ik heb wat af-gevloekt hoor, destijds. Er een nacht slecht van geslapen. Een week nachtmerries gehad. Maar wat jullie steun en support met mij gedaan hebben is met geen pen te beschrijven. Er zijn meer goede dan slechte mensen op deze wereld, dat is één ding wat zeker is. We zijn er dan ook “gewoon” weer vol tegenaan gegaan in de winkel. Dat is onze manier van werken. Aanpakken. Gewoon doen. Altijd blijven lachen. Nooit opgeven. Vrouwen laten lachen. Laten stralen. Ze zelfvertrouwen meegeven.

Drie-honderd-vier-en-vijftig dagen. Het zijn de meest leerzame, maar ook de meest mooie dagen uit mijn leven gebleken. Ik ben er klaar voor. Een nieuw jaar Heerenstraat. Een nieuw jaar Uppark. Een nieuw jaar Fooshz. We zouden Willem en Sanne niet zijn als we niet alweer broeden op nieuwe, toffe plannen. De winkel en de webshops zijn constant in beweging. En wij dus ook. One team, one dream. 

Ps. Op 27 augustus vieren wij feest bij Heerenstraat! Kom je ook? :-) #feestbijheerenstraat

Lisa

Peter heet hij. Peter werd veertig jaar geleden geboren als zoon van Bea en Jean. Zes jaar oud is Peter, wanneer hij een Barbiepop in zijn schoentje vindt. Cadeautje van De Sint. Lisa. Hij noemt haar Lisa. Waar Peter gaat, gaat Lisa. De Barbiepop wordt zijn meest kostbare bezit. De meest prachtige jurken draagt ze. Rood met witte stippen. Paars met kanten mouwen. Peter kamt het haar van Lisa iedere dag. Uiterst zorgvuldig gaat hij te werk. Met beleid, ja. Absoluut. Hij moet er niet aan denken dat Lisa pijn lijdt. Moet huilen wellicht.

Peter is anders dan anders. Vriendjes voetballen op straat, Peter blijft liever thuis. Wanneer Bea eten aan het koken is, sluipt hij stiekem de trap op. Tweede deur links. De inloopkast van zijn moeder. Derde schap van boven. Hij weet het precies. Daar. Achter die cowboylaarzen. Daar. Daar staan ze. Haar mooiste paar hakken. Peter gaat op de grond zitten en trekt zijn sokken uit. Langzaam laat hij zijn voeten in de glitterpumps glijden. Precies tien rondjes loopt hij, op de houten vloer. Handen in zijn zij. Dat geluid. Klik-klak. Peter vindt het prachtig. Hij geniet zichtbaar. Even voelt hij zich een echte diva.

Jaren later, een opleiding Diergeneeskunde en drie ex-vriendinnen verder, weet Peter het zeker. Hij wil Lisa zijn. Het voelen is één ding. Het hardop uitspreken is een ander verhaal. Met een weekendtas vol make-up stapt Peter in de auto. Het sneeuwt. De straten zijn wit gekleurd. Plots krijgt Peter het benauwd. Hij besluit te stoppen bij een tankstation. “Zal ik omdra-eh…?” denkt hij. “Nee, natuurlijk niet gek. Dit is toch wat je wil?” Hij haalt diep adem en draait het slot om. Gaan. Gewoon gaan. Doorgaan, Peter. Nu.

Peter belt aan. Drie keer. Precies zoals afgesproken. Een jonge, blonde vrouw doet open. Evelien is haar naam. “Welkom Lisa, wat ontzettend leuk dat je er bent.” Ze kijkt naar zijn rode lippenstift. Haar lippenstift. Staat hem mooi, wel. Staat mooi. Haar. Mooi. Staat haar mooi. Die lippenstift. Evelien weet dat hij zich een zij voelt. Dat hij een haar wil zijn. Ze weet het. Respecteert het. Daarom is Lisa ook hier. Hier, in Eindhoven. Niet daar. Daar, in zijn geboortedorp, waar men Peter ziet.

Lisa opent haar tas. Ze haalt er een donkere, krullende pruik en een BH inclusief twee zachte vullingen uit. “Vind je toch niet erg he?” vraagt ze twijfelend. Voor even verdwijnt Lisa in het pashokje. Evelien ziet haar voeten bewegen. Ze wiebelen een beetje van links naar rechts. Wat een prachtige, vrouwelijke benen heeft ze eigenlijk. In een strakke zwarte jurk met pailletten komt Lisa de paskamer uitgelopen. Trots staat ze voor de spiegel. Een brede glimlach verschijnt op haar gezicht. Voor Evelien iets kan zeggen besluit Lisa het op een lopen te zetten. Letterlijk. Handen in haar zij. De winkel door. Een rondje. En nog een rondje. Klik-klak. Klik-klak. Dit keer niet op de hoge hakken van Bea. Nee. Gewoon. Op haar eigen pumps.

Gatensokken

Als ik iets doe, doe ik het goed. Wil ik het goed doen. Niet voor de buurvrouw. Niet voor Pietje Puk. Nee. Pietje kan mijn rug op. Voor wie dan wel? Voor mezelf. Voor Sanne.

De lat van Sanne voor Sanne ligt hoog. Torenhoog. Al zou ik het willen, zelfs met een ladder kan ik er niet bij. Ik was zo’n nerd die dagenlang aan het blokken was voor mijn examen Aardrijkskunde terwijl de rest van de school jointjes rookte bij de skatebaan. En nog steeds. Sanne is een perfectionist pur sang. Zakelijk gezien dan. Privé is het één grote puinhoop. Laat ik mijn post slingeren in de keukenla. Puilt de wasmand uit met vieze sokken. Die ik niet draag. Maar dat terzijde.

Binnen dat perfectionistische gedoe geldt namelijk maar één stelregel: het moet me interesseren. Boeit het me niet, dan boeit het me niet. Punt. Dan besteed ik er gewoon geen aandacht aan. En die sokken, die boeien me dus niet. Sterker nog: ik koop ze niet eens. Nooit. Zonde van mijn geld. Niemand die ze ziet, tenslotte. Na twee keer dragen zijn er gaten. Grote gaten. Van die gaten waar zowel je grote teen als je wijs-teen samen doorheen prieleken. Snap je?

Sanne snapt het wel. Die sokken. Die gaten ook trouwens. Krijg je ervan als je je teennagels niet knipt. Want boeit niet. Pas als het begint te bloeden denk ik: wats-eigenlijk-geburt met mijn nagels? En mijn sokken. Jezus. Moet je die sokken zien! Gelukkig is er moeders. Moeders stopt kind regelmatig Action sokken toe. Vindt dat kind die eigenlijk toch écht gewoon zelf moet en kan kopen, maar schaamt zich tegelijkertijd voor groot kind met gatensokken. Me dunkt. Gevolg? Snel weer gaten. Want Action sokken. Lees: tachtig cent.

Rondslingerende, kapotte sokken en blauwe enveloppen van mijn grote vriendin, de Belastingdienst. Twee uitzonderingen op de regel. Vrijwel al het andere boeit me namelijk wél. Of het nou is omdat ik het zo leuk vind wat ik doe, mijn blauwe vriendin niet meegerekend, of vanwege mijn lange blonde lokken? Donnow. Feit is dat ik sinds kort voor vanalles en nog wat gevraagd word.

Leuk! Toch? Sanne? Ja toch?! Tuurlijk. Heel leuk. Erg leuk. Super leuk. Doodvermoeiend ook. Soms. Want Sanne-nee-is-ook-een-antwoord-Noorman kan zelf geen nee zeggen. En dus zat ik een aantal weken geleden in een panel voor O-Twee, de (industriële) ondernemersclub van Horst aan de Maas. Mijn mening door te douwen over het wel of niet starten van een webwinkel. En vooral: het waarom. En dus kachelt Sanne zaterdag naar TMO alias Centerparcs te Doorn. Om studenten te begeleiden, als zijnde businesscoach. En dus organiseer ik samen met negen andere drukbezette ladies tussen de bedrijven door nog “even” een benefietgala. En dus mopper ik af en toe iets in de trant van “moe” en “tijd voor mezelf”.

Waarom dan toch Sanne? Waarom? Omdat het kan. Omdat ik iets wil betekenen voor deze maatschappij. Omdat ik denk ook daadwerkelijk iets te kunnen betekenen voor deze maatschappij. Omdat ik opgevoed ben met: altijd maar doorgaan. Omdat ik de genen van mijn immer behulpzame ouders heb. Omdat ik de winkel met een gerust hart achter durf te laten. Omdat Willem de beste compagnon is die ik me kan wensen. Maar vooral: omdat Sanne het leuk vindt. All of it. En omdat het een betere (vrije)tijdsbesteding is dan sokken wassen of post van de Belastingdienst openen. Daarom.

Ondernemen met ballen

Een paar weken geleden kwam M. bij ons in de winkel. M. werkt bij Dagblad de Limburger als journalist. Hij wilde graag een artikel schrijven over vrouwelijk ondernemerschap. Vrouwelijke ondernemers onder de aandacht brengen middels een viertal portretten. Omdat één of andere belangrijke prins zich op een netwerkborrel hardop afgevraagd had “waar nou toch die vrouwen waren”. Via een oud-klasgenoot van mij, inmiddels ook ondernemer, kwam hij bij mij terecht. Helemaal super natuurlijk! Free publicity voor de winkel is altijd welkom. En ja, stiekem vind ik het ook best wel een beetje tof om met m’n blonde koppie, mooie jurk en gave laarzen in de krant te staan.

Ik geef M. een kop koffie. We nemen plaats in de keuken en kletsten wat. Over gemeenschappelijke kennissen, want die blijken we te hebben. Over voetbal want, jawel mensen, ik ben een vrouw die houdt van voetbal. Zondagavond zeven uur Studio Sport met het bord op schoot? Mij hoor je niet klagen. Je hoeft me ook niet uit te leggen wat buitenspel is. En wanneer er een transfer heeft plaatsgevonden, noem ik de oude en nieuwe club van de desbetreffende speler. Inclusief het bedrag dat de club voor hem betaald heeft. Oké. Dat laatste bluf ik. Anyway. Ik houd van sport in het algemeen. Volg het op de voet. Prachtig om te kijken naar mensen die alles geven. Mensen die meer dan honderd procent gaan voor het beste eindresultaat. Die het beste in zichzelf (of in het team) naar boven willen halen.

VVV, Max Verstappen en twee koppen koffie verder komt het gesprek dan toch terecht op vrouwelijk ondernemerschap. Ik snap de insteek van het artikel wel. Je ziet amper vrouwelijke ondernemers ten tonele verschijnen. Wat niet wil zeggen dat ze er niet zijn! Ze zijn vaak gewoon iets minder zichtbaar (lees: meer bescheiden) dan al die haantjes op een willekeurig bedrijventerrein. Ongelogen kan ik zo’n 40 namen van vrouwelijke ondernemers opdreunen. Vrouwen uit mijn eigen kennissen- en klantenkring. Vrouwen die ik goed ken. Die ik persoonlijk ontmoet heb. Vrouwen van 25, maar ook van 60 jaar. Stuk voor stuk creatieve vrouwen. Vrouwen met ambitie. Met een duidelijke visie. Powervrouwen. Vrouwen met ballen!

Ik heb het M. niet gezegd tijdens ons gesprek maar steeds vaker denk ik: wat een onzin eigenlijk. Vrouwelijke ondernemers, mannelijke ondernemers. I couldn’t care less. Ondernemers zijn ondernemers. Ondernemers zijn mensen met een visie. Mensen met een doel voor ogen. Ondernemers zijn mensen die vooruit willen en kunnen denken. Mensen die hun gevoel volgen. Hun dromen najagen. Nieuwe dromen creeëren. Ondernemers zijn mensen die denken dat ze deze wereld een stukje mooier, fijner en beter kunnen maken. Voor zichzelf, maar ook zeker voor de mensen om hen heen. Ondernemers zijn aanpakkers. Durfals. Lefgozers. Doordouwers, zoals ze in Brabant zouden zeggen. Ondernemers zijn mensen. Mensen zoals jij en ik.

Waarom zou ondernemen perse een mannending zijn? En zijn vrouwen blijkbaar uitzondering op de regel? “ZZP’ers. Dat zijn vrouwen. Maar de CEO van een groot bedrijf met personeel?” Kom op nou mensen. We leven toch niet meer in 1930? Er zijn tegenwoordig vrouwelijke voetbalteams. Mannen die werkzaam zijn in de mode- en schoenenbranche. Vrouwen die compleet uit hun dak gaan op technofeestjes. Mannen die stofzuigen, dweilen en daarna ook nog even de badkamer poetsen.

Ondernemen is geen kwestie van kunnen. Het is een kwestie van durven. Durf je voor jezelf te beginnen? Durf je jezelf te ontwikkelen? Durf je te leren? Durf je uit te dragen waar je voor staat? Durf je jezelf en je bedrijf te presenteren? Durf je uit die zogenaamd zekere bubbel te stappen? Doe het dan, in godsnaam. Ongeacht of je nou ballen of borsten hebt.

img_0513 img_0516

Hi Heerenstraat, hi nieuw avontuur!

Donderdag 11 augustus 2016. Het is nog vroeg. Half zeven om precies te zijn. Ik ben wakker. Klaarwakker. Al uren. Mijn buik rommelt. Ik staar naar het plafond. Luister naar muziek. Mijmer over wat deze dag zal gaan brengen. Hoe in f*cking-godsnaam zal ik me voelen aan het einde van deze dag?

Wekenlang zijn we er al mee bezig. Iedere dag. Iedere minuut van de dag. Willem en ik praten erover. Al dagen. Iedere dag. Iedere minuut van de dag. Ik vraag hem regelmatig of we wel goed bij ons hoofd zijn. Hij zegt me, even vaak, dat ik me niet zo druk moet maken. Dat het allemaal wel goed komt. Typisch Willem. Zo nuchter als de pest. Voor mij als instant druktemaker soms heel erg fijn. De laatste dagen echter vreselijk irritant.

Het is inmiddels half drie. Shit man. De dag vliegt. Er moet nog zo super veel gedaan en geregeld worden. Hoe kan dat toch? vraag ik me af. We weten dat dit gaat gebeuren, hebben alles goed voorbereid en dan toch, een paar uur van tevoren… Stress! Dat dezelfde gedachte ook door het hoofd van Willem spookt, blijkt. De normaal gesproken oh-zo rustige Noorderling heeft het letterlijk Spaans benauwd. Ik kijk op en zie de zweetdruppels over zijn hoofd lopen. Stiekem moet ik lachen. Zachtjes. Overhemd nummer één wordt over de bureaustoel gedrapeerd om te luchten. Overhemd nummer twee wordt uit een tas gevist. Beetje deo onder die oksels. En weer door.

Zes uur. De laatste klant verlaat het pand. De deur gaat op slot. Bizar eigenlijk. Ik doe wat ik doe. Willem doet wat hij doet. De dames in de winkel doen wat ze doen. En toch voelt het anders. We sluiten af en gaan naar huis. Ik word gebeld. “Wat? Er klopt iets niet? Got-ver-gevloek!” Ik haat dit. Ik haat dit zo. Waarom doe ik dit? Ik kan hier toch helemaal niet tegen. Die spanning. Onrust. Nog even en ik lig op de grond te hyperventileren. Maar hallo, Noorman. Jij wilde dit graag! Jij moest zo nodig. Je slaat je hier maar even doorheen. Je weet waar je het voor doet.

Ding dong. De klok slaat half negen. Anderhalf uur later dan gepland. Maar we zijn er. In de winkel. Bij Heerenstraat. De papieren liggen op tafel. Stapels papieren! Zonde van die bomen, denk ik nog. De minuten daarna? I don’t have a clue. Of zoiets. Ik krabbel wat. Draai het blad om. Krabbel weer. We zijn inmiddels een half uur verder. De S is een Z geworden en mijn N een M. Even vraag ik me af of het wel rechtsgeldig is, met al die verschillende kriegel-paraafjes. Ach. Het zal wel. De handtekening staat. De. Handtekening. Staat! Het is echt nu. Realiteit, Noorman. Ik ben blij. En chagrijnig. Want honger! Langzaam slenteren we naar het restaurant. De vorige eigenaar. Zijn vriendin. Willem. Ik. Familie. Enzo. Het plan? Proosten, eten, slapen. Wat mij betreft. In die volgorde ook. En snel, heel snel. Ik begrijp überhaupt niet dat ik nog op mijn benen sta. Verlang naar een warm bad. Mijn bed.

Nukkig kom ik het restaurant binnen. Sanne en een rommelende maag gaan niet samen. Ik breek als ik mijn beste vriendinnetje zie staan. Ballonnen zie hangen. Van die vreselijke fuut-fuut-flut-feestfluitjes hoor. Al die mensen hier. Gekomen voor ons. Om te vieren. Verrassing! Alle opgebouwde spanning van de afgelopen weken komt er in één klap uit. Geen traan heb ik gelaten de afgelopen weken. Maar vanavond? Vanavond laat ik los. Vanavond is een waterval aan vreugde-tranen. Vanavond is het feest. Vanavond is het begin van een nieuw avontuur. Een spannend avontuur. Een geen-idee-hoe-we-dit-nu-weer-gaan-doen-avontuur.

Het is al laat. Drie uur ’s nachts om precies te zijn. Ik lig in bed. Ik ben wakker. Klaarwakker. Al uren. Ik ben moe. Kapot. Op. Mijn hoofd maakt overuren. Morgen is het zover. Morgen gaat het echt beginnen. Waar is Klaas Vaak als je hem nodig hebt? Ach. Stik toch. Met je slaap. Ik zet de muziek hard en dans naar de vriezer. Ik haal een Magnum uit de verpakking en geniet van ieder stukje. Omdat het kan. Omdat ik het verdiend heb. Morgen weer een dag. Een fijne dag. Misschien wel de meest bijzondere dag uit mijn leven. 

De wondere wereld van de Kerkstraat

Iedere ochtend loop ik door het centrum van Horst naar de winkel. Een wandeling van een luttele drie minuten. Ik loop naar de plek waar ik mijn werk het beste kan uitoefenen. Waar ik me het meest prettig voel. Waar ik op mijn best ben. Waar ik (als ik mijn dag heb althans ;-)) ga als een trein. Als een sneltrein. De plek waar ideeën opborrelen als bubbels in champagne. Waar anderen het zouden omschrijven als ‘ik ga naar mijn werk’ doe ik dat bewust niet. Mijn werk is geen werk. Het is mijn passie. Bovendien is het overal en altijd. Het zit in mijn bloed, in mijn hoofd. Maar vooral: in mijn hart.

Ik wil jullie graag meenemen naar die wandeling van drie minuten. Voor mij het meest mooie en waardevolle moment van de dag. Ik zal jullie uitleggen waarom. Iedere ochtend kom ik collega ondernemers, winkeliers, tegen. De ene keer maak ik een praatje, lachen we samen. Een andere keer blijft het bij een vriendelijk knikje. Heel even zit ik dan in de wondere wereld van Sanne, alias mijn hoofd. Als HSP-er ben ik constant, altijd en overal bezig met wat er om me heen gebeurd. Ik zie, ruik en voel meer dan de gemiddelde mens. Daar heb ik weleens moeite mee gehad. Ieder klein detail neem ik in me op. Handig maar niet altijd even prettig, kan ik jullie vertellen. Zo ben ik overgevoelig voor sfeer. Voor prikkels. Geluid vooral. Het ontvangen of opmerken van te veel prikkels kan bij mij voor een blokkade zorgen. Dan slaat mijn systeem op tilt. Wil ik a la minute weg. Als iets niet goed of vertrouwd voelt, doe ik het niet. Dat heb ik wel geleerd de afgelopen jaren.

Vandaag is het prachtig weer in Horst. De zon schijnt. Ik zet twee stappen buiten de deur en het zweet loopt al over mijn rug. En het is pas kwart voor tien. De ‘echte’ warmte moet nog komen. Ik geniet van de zon op mijn bol, maar merk ook dat ik me vies voel. Ik heb een slechte nacht gehad en wil naar huis. Douchen. Ik besluit een sapje to go te halen, voor de nodige vitamines. Mijn humeur verandert bij de eerste glimlach die me toekomt. De glimlach van een enthousiaste, vrolijke, jonge, nieuwbakken onderneemster. Jie-haa! Dank voor de good vibes, mevrouw X! Tweehonderd meter verderop staat de deur van de bakker wagenwijd open. Brood. Ik ruik brood. Vers brood. Ik spreek mezelf streng toe. Niet naar binnen gaan Noorman, het is nog geen lunchtijd. Aan de overkant van de straat is horeca onderneemster Y bezig met het opzetten van haar terras. Ze is druk in de weer met menukaarten en merkt me niet op. Ik voel een soort van connectie. Deze vrouw heeft zo’n drive en passie voor haar vak. Daar kan ik intens van genieten.

Ik merk op dat ik van links naar rechts slinger wanneer een dame op leeftijd me bijna omver rijdt op haar supersnelle elektrische fiets. Met een hevige armbeweging probeert ze te zeggen dat ik uit mijn doppen moet kijken. Au. Schreeuwt mijn hoofd. Doe niet zo moeilijk mens. Sorry, zei ik toch. Ik was even verzonken in mijn eigen gedachten. Kan gebeuren, toch? Wat ik precies dacht wil ik inmiddels graag met jullie delen. Ga ik met jullie delen. Er gebeurt zoveel de laatste tijd. Met mij, maar ook om me heen. Ik leer en groei. Stel mijn prioriteiten bij. Val en sta weer op. Maar de Kerkstraat, die is er gewoon. En wat vind ik het heerlijk om in deze straat rustig mijn dag op te starten. De straat die leidt naar de plek waar ik iedere dag met zoveel trots en plezier mag doen wat ik zo graag doe. De straat die iedere dag hetzelfde is. Maar ik iedere dag weer zo anders ervaar.

FullSizeRender (1)

Inmiddels ben ik in de winkel. Ik start mijn laptop op en open Pinterest. De eerste quote die ik tegenkom is deze. Voor mij kenmerkend voor de inhoud van dit blog. En dus wilde ik ook deze graag met jullie delen. “Those who move forward with a happy spirit will find that things will always work out.”