De wondere wereld van de Kerkstraat

Iedere ochtend loop ik door het centrum van Horst naar de winkel. Een wandeling van een luttele drie minuten. Ik loop naar de plek waar ik mijn werk het beste kan uitoefenen. Waar ik me het meest prettig voel. Waar ik op mijn best ben. Waar ik (als ik mijn dag heb althans ;-)) ga als een trein. Als een sneltrein. De plek waar ideeën opborrelen als bubbels in champagne. Waar anderen het zouden omschrijven als ‘ik ga naar mijn werk’ doe ik dat bewust niet. Mijn werk is geen werk. Het is mijn passie. Bovendien is het overal en altijd. Het zit in mijn bloed, in mijn hoofd. Maar vooral: in mijn hart.

Ik wil jullie graag meenemen naar die wandeling van drie minuten. Voor mij het meest mooie en waardevolle moment van de dag. Ik zal jullie uitleggen waarom. Iedere ochtend kom ik collega ondernemers, winkeliers, tegen. De ene keer maak ik een praatje, lachen we samen. Een andere keer blijft het bij een vriendelijk knikje. Heel even zit ik dan in de wondere wereld van Sanne, alias mijn hoofd. Als HSP-er ben ik constant, altijd en overal bezig met wat er om me heen gebeurd. Ik zie, ruik en voel meer dan de gemiddelde mens. Daar heb ik weleens moeite mee gehad. Ieder klein detail neem ik in me op. Handig maar niet altijd even prettig, kan ik jullie vertellen. Zo ben ik overgevoelig voor sfeer. Voor prikkels. Geluid vooral. Het ontvangen of opmerken van te veel prikkels kan bij mij voor een blokkade zorgen. Dan slaat mijn systeem op tilt. Wil ik a la minute weg. Als iets niet goed of vertrouwd voelt, doe ik het niet. Dat heb ik wel geleerd de afgelopen jaren.

Vandaag is het prachtig weer in Horst. De zon schijnt. Ik zet twee stappen buiten de deur en het zweet loopt al over mijn rug. En het is pas kwart voor tien. De ‘echte’ warmte moet nog komen. Ik geniet van de zon op mijn bol, maar merk ook dat ik me vies voel. Ik heb een slechte nacht gehad en wil naar huis. Douchen. Ik besluit een sapje to go te halen, voor de nodige vitamines. Mijn humeur verandert bij de eerste glimlach die me toekomt. De glimlach van een enthousiaste, vrolijke, jonge, nieuwbakken onderneemster. Jie-haa! Dank voor de good vibes, mevrouw X! Tweehonderd meter verderop staat de deur van de bakker wagenwijd open. Brood. Ik ruik brood. Vers brood. Ik spreek mezelf streng toe. Niet naar binnen gaan Noorman, het is nog geen lunchtijd. Aan de overkant van de straat is horeca onderneemster Y bezig met het opzetten van haar terras. Ze is druk in de weer met menukaarten en merkt me niet op. Ik voel een soort van connectie. Deze vrouw heeft zo’n drive en passie voor haar vak. Daar kan ik intens van genieten.

Ik merk op dat ik van links naar rechts slinger wanneer een dame op leeftijd me bijna omver rijdt op haar supersnelle elektrische fiets. Met een hevige armbeweging probeert ze te zeggen dat ik uit mijn doppen moet kijken. Au. Schreeuwt mijn hoofd. Doe niet zo moeilijk mens. Sorry, zei ik toch. Ik was even verzonken in mijn eigen gedachten. Kan gebeuren, toch? Wat ik precies dacht wil ik inmiddels graag met jullie delen. Ga ik met jullie delen. Er gebeurt zoveel de laatste tijd. Met mij, maar ook om me heen. Ik leer en groei. Stel mijn prioriteiten bij. Val en sta weer op. Maar de Kerkstraat, die is er gewoon. En wat vind ik het heerlijk om in deze straat rustig mijn dag op te starten. De straat die leidt naar de plek waar ik iedere dag met zoveel trots en plezier mag doen wat ik zo graag doe. De straat die iedere dag hetzelfde is. Maar ik iedere dag weer zo anders ervaar.

FullSizeRender (1)

Inmiddels ben ik in de winkel. Ik start mijn laptop op en open Pinterest. De eerste quote die ik tegenkom is deze. Voor mij kenmerkend voor de inhoud van dit blog. En dus wilde ik ook deze graag met jullie delen. “Those who move forward with a happy spirit will find that things will always work out.”

Amsterdam: fashion, fair and fun

Zondagochtend 9.30u. Amsterdam wacht op ons. Het doel van de trip die we gaan maken: inspiratie opdoen voor het nieuwe inkoopseizoen Spring Summer 2017. De, in dit geval letterlijke, zondag start bij Modefabriek in de RAI. Zodra we de immense hal binnenlopen zien we dat het al goed druk is. Er hangt voor de verandering (excusez-moi, organisatie) eens een gezellig sfeertje. Heel fijn! Normaal gesproken is het toch een beetje zien en gezien worden hier, iets waar ik absoluut niet van houd. Na een rondje gelopen te hebben zijn we het er al snel over eens dat de collecties helaas niet erg vernieuwd zijn. Het lijkt wel alsof iedereen, net als het vorige zomerseizoen, op safe speelt. Niet meer uit durft te pakken. Jammer, vinden we.

Trends enzo
Ik heb veel te doen vandaag. Normaal gesproken is Modefabriek vooral voor de kledingbranche een toonaangevende beurs in Nederland maar deze editie zijn ook de schoenenmerken goed vertegenwoordigd. Bovendien ben ik dringend op zoek naar vernieuwing. O-ve-ral word je doodgegooid met sneakers. I know, het zal allemaal wel super handig en praktisch en heel erg Nederlands en fietsbaar zijn enzo, maar deze hakken-vrouw snakt inmiddels naar een paar mooie killer heels! (Verzwijg ik gewoon even dat ik heerlijke sneakers aan mijn voeten heb, terwijl ik dit stukje tik ;-)) Dromen zijn bedrog, blijkt. De sneaker trend zet ook volgende zomer door. Ook de plateauzool blijft. De loafer is terug van weggeweest en jawel, we zien ook weer meer zomerlaarsjes. Yesss pleassse! Waar ik ook erg happy van word is dat er weer kleur te zien is in de collecties. En dan heb ik het niet over de schattige pastelletjes, maar echt over felle kleuren. Move over black, yellow is coming!

In de prijzen! 
Om 16.00u staat de uitreiking van de Dutch Retail Experience Awards op het programma. Met Uppark zijn we één van de tien genomineerden voor de Online Experience Award. Hoewel ik er niet zoveel van verwacht, we hebben geen toffe actie bedacht en daarmee geen duizenden mensen opgeroepen om te stemmen, vind ik het wel ‘nodig’ even mijn gezicht te laten zien. Deze nominatie is tenslotte al een hele eer! Tot mijn grote verbazing wordt Uppark opeens omgeroepen. We zijn gewoon derde geworden, voor zowel de jury- als de publieksprijs! Een beetje hysterisch bel ik mijn compagnon Willem, die lekker thuis op de bank F1 aan het kijken is. Iets met werkpaarden en luxepaarden. “Oh leuk San, zegt ie. Zelfde plek als Max!” Tsja. Mannen… ;-) We proosten met een half glaasje prosecco (lees: BOB) en daarna rijden we door naar ons logeeradres in het prachtige Haarlem.

Work hard, play hard
Maandagmiddag 12.00u. Het strand van Bloemendaal. Even is daar een geluksmomentje. Maandagmiddag mensen. En. Ik. Sta. Gewoon. Op. Het. Strand! Windkracht 8 maakt dat we niet uitwaaien maar wegwaaien. Het kan ons niks schelen. Paar Boomerangetjes schieten, een gezonde lunch nuttigen (binnen, helaas) en het is alweer tijd om te gaan rijden. Op naar het World Fashion Centre! Iedere keer weer verbazen we ons over het hoge anti-fashion gehalte van zowel het pand als de showrooms die zich hier bevinden. Doods, leeg, kaal en saai. Ik kan er niks anders van maken. De showroom van Smashbox, het agentschap dat onder andere de merken Goosecraft en P448 voert, is de enige uitzondering op de regel. Deze showroom ademt fashion. Toch kunnen we het niet laten om te vragen wanneer ze nou ein-de-lijk gaan verhuizen… ;-) Van de collecties kan ik helaas nog niet zoveel laten zien, maar geloof mij maar als ik zeg dat het er goed uitziet.

Amsterdamned
Noem me een boerentrien, dorpsmeisje of whatever, maar ik snap helemaal niets van die al die mensen die perse in ‘de grote stad’ willen wonen. Wat is het geval? We moeten van A (WFC) naar B (showroom 10DAYS) binnen Amsterdam. Uiteraard hebben deze blondines een ruime planning gemaakt en de files ingecalculeerd. Of… toch niet helemaal misschien. Van A naar B in Amsterdam dus. Deze trip duurt volgens onze altijd betrouwbare Tom normaal gesproken 20 minuten. Nu komt de grap… jawel, wij doen er anderhalf uur over. En we moeten nog eten! De hel dus, die anderhalf uur. Voor mijn reisgezelschap dan, want ik ben werkelijk niet te genieten als ik én in de file sta én honger heb. Wanneer we eindelijk aankomen bij het getipte restaurant blijkt deze gesloten te zijn vanwege een besloten feest. Te. Gek. Gewoon. Chagrijnig (en inmiddels ook behoorlijk gestresst, we willen de modeshow niet missen!) rijden we door naar een soort van hippie-achtige-bedoeling aan het water. Het eten dat voorgeschoteld wordt maakt veel goed. Als twee blije ei-tjes komen we binnen gerend bij 10DAYS. Met het zand nog in onze haren gaan we op onze plaatsen zitten. Let the show begin…

Op stap met Incrowd: Rotterdam op z’n best

Een paar weken geleden bracht Joël van branchevereniging INretail een bezoekje aan onze winkel. Samen hadden we het erover hoe tof het, voor ons als ‘kleine’ ondernemers, zou zijn een kijkje in de keuken te nemen van een grote speler in de markt. Niet omdat we willen kopiëren, nee, we willen leren! We willen vooruit, onszelf verbeteren, onszelf ontwikkelen als ondernemer. Kennis delen. Andere ondernemers ontmoeten die net zo enthousiast zijn over wat ze doen als dat wij zijn. Joël startte, om vrijwel dezelfde reden, binnen INretail al met Incrowd. Een community voor dwarsdenkers, lokale helden en ambitieuze startups. Het doel van Incrowd? Een landelijk netwerk zijn voor elkaar, met als doel elkaar in de retail te versterken.

Samen met Leonie Hulselmans, eigenaresse van koffiebar KEK in Delft, startend kledingontwerper Marc-Joost Mulder en Valentijn van Wanrooij, eigenaar van een herenkledingzaak, gingen we afgelopen week op pad. Chop chop, de auto in naar Rotterdam. Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik helemaal niets met die hele stad heb. Ik kom er nooit. Zou Rotterdam niet uitkiezen voor een weekendje weg bijvoorbeeld. Maar hee, ik laat me verrassen. Sowieso kom je trouwens niet heel ver meer, met een eigen toko waar je vrijwel 6 tot 7 dagen in de week aanwezig dient te zijn. Althans, dat denk je zelf. De werkelijkheid is dat je best een dagje gemist kunt worden. Dat je helemaal niet onmisbaar bent. Later op de dag blijkt dat vrijwel iedere ondernemer dat heeft, dat we ons al bijna ‘schuldig’ voelen dat we een dagje ‘op stap’ zijn. Toch blijkt het erg nuttig, ik durf zelfs te zeggen noodzakelijk, te zijn. Dit soort dagen.

Op de koffie bij Berry
Om 9.30 start de dag met een koffiedate bij Berry van den Assem. Zodra je de hal van het prachtige pand in Capelle a/d IJssel binnenstapt, heb je meteen het idee: Berry heeft het goed voor elkaar hiero. Van den Assem is een begrip in schoenenland, en bovendien een groot voorbeeld voor ons. Het familiebedrijf is 106 jaar geleden opgericht door de opa van Berry. Berry zelf blijkt een nuchtere, toegankelijke Rotterdammer. We worden hartelijk ontvangen met een kop koffie en de beste man wil vooral geen praatje houden, maar verwacht een interactief gesprek met ons. Hij staat open voor onze tips aan hem. Van een generatiekloof(je) is geen sprake. Berry is met zijn 52 jaar nog helemaal van deze tijd. Hij vertelt over een partij Uggs die hij opkocht, geen idee wat hij er verder mee zou gaan doen. Hij besloot een outlet te openen, waarmee hij uiteindelijk ongelofelijk veel succes had. In een week tijd zijn tienduizenden paren Uggs verkocht. En misschien nog wel belangrijker: het event kreeg ongelofelijk veel media-aandacht. Van den Assem kreeg ‘naam’ en besloot vrijwel meteen daarna online te starten. Berry heeft op het juiste moment geprofiteerd van wat er op zijn pad gekomen was. Ook online staat van den Assem als een huis. Al geeft Berry eerlijk toe dat er nog legio verbeteringen toe te passen zijn in het samenbrengen van on– en offline.

Een belangrijke pijler bij van den Assem is mensgericht denken, in plaats van productgericht denken. Iets waar wij, de jonge generatie ondernemers, ons helemaal bij aansluiten. Teveel bedrijven zijn nog teveel bezig met het verkopen van producten. Wij denken dat het gaat om sfeer, beleving. De klant wil zich thuis voelen bij jou. Daar moet je je op richten. Dan komt die verkoop uiteindelijk vanzelf. Berry zegt een andere weg in te slaan qua inkoop, hij gaat meer focussen, wil niet meer zomaar alles aanbieden. Hij beseft dat dit financieel pijn gaat doen, evenals de beslissing om een week later dan normaal te starten met de SALE. Op deze manier wil Berry echter de echte ‘van der Assem ambassadeurs’ over houden. Samen met hen wil hij de toekomst in. We sluiten de ochtend af met een rondleiding door het pand en deze tour zorgt bij ons voor veel herkenning. Berry doet eigenlijk wat wij ook doen, maar dan in het super groot. Veel respect voor deze vriendelijke man, die het ondernemerschap als geen ander onder de knie lijkt te hebben.

Paspoppen-parade
We vervolgen onze weg naar Zwijndrecht, waar Hans Boodt zich bevindt. Een naam die bij jullie wellicht niet meteen een belletje doet rinkelen. Behalve als je even rondvraag doet in retail-land. Hans Boodt is namelijk dé leverancier van mannequins. Paspoppen met een high end uitstraling. Voor een hele redelijke prijs, zo blijkt later in het gesprek dat we hebben met eigenaar Marco. Het bedrijf levert wereldwijd, en dat maakt deze tak van sport ook meteen erg lastig. Alle marketing wordt intern geregeld, en voor ieder land geldt een andere taal, een andere website. Een andere manier van zakendoen en communiceren. Japan vraagt uiteraard om andere paspoppen dan Nederland, en bovendien ontwikkelt de retail zich razendsnel. Waar de winkelier vroeger een paspop kocht voor de komende twintig jaar, wil deze tegenwoordig iedere twee jaar nieuwe poppen in de winkel hebben staan. Sterker nog: hij wil in kunnen spelen op wat er vandaag gebeurt. Hans Boodt loopt voorop wat deze ontwikkelingen betreft. De keuze is reuze, er is voor iedere winkel wat wils. Je kunt de armen, romp en het hoofd los van elkaar uitzoeken, maar Marco is er om je te adviseren. En dat doet hij dan ook! Hij wil een pop creëren die past bij de uitstraling van jouw winkel. Een pop die iets toevoegt aan jouw concept. Zo kiest een jeans store bijvoorbeeld sneller voor een stoerdere look. Een high fashion dameskledingzaak gaat vaak voor gracieuze poppen. Ik kijk mijn ogen uit in de indrukwekkende showroom waar rompen op de kop hangen, poppen boven de grond zweven en hoofden met grote ogen en nepwimpers op de schappen pronken. Ondertussen word ik stiekem een beetje verliefd op Marco. Ik hang aan zijn lippen wanneer hij enthousiast vertelt over het reilen en zeilen binnen zijn bedrijf. Met mijn hoofd nog in de wolken loop ik langs een aantal 3D printers, waar op dat moment een pop geprint wordt. Helaas kan ik dit niet fotograferen, het was absoluut de moeite waard geweest dit met jullie te delen. Hoe lang het ongeveer duurt voordat een pop klaar is, wil ik graag weten. Een week, antwoordt Marco. Met deze technologische ontwikkeling behaalt het bedrijf een tijdswinst van maar liefst drie weken. Goed. Hoogste tijd voor een broodje. Met de broodkruimels nog tussen onze kiezen verlaten we Hans Boodt. En ook Marco. Helaas. Urenlang had ik nog naar deze bevlogen ondernemer kunnen luisteren. En kijken ook, trouwens.

Beleven bij Little V
We zijn inmiddels aangekomen in Rrrotterdam hoorrr mensen. Tegenover de Markthal bevindt zich Little V. Zodra je dit Vietnamese restaurant binnenstapt, kom je in een compleet andere wereld terecht. Groen, gezellig. De ruimte heeft iets magisch over zich. Stoere mannen in nog stoerdere schorten met leren holsters lopen heen en weer. Er is veel bedrijvigheid, voor een dinsdagmiddag. We nemen plaats in één van de vele gezellige hoekjes die het restaurant telt. Joël appt eigenaar Tan, dat we er zijn. Nou en? appt hij terug. De toon is gezet. Terwijl we wachten op Tan, geniet ik van de allerlekkerste Ice Tea ever. En ik heb er veel gedronken in mijn leven, mensen. Tan heeft dus heuse Ice Tea cocktails op de kaart staan. Hij bedenkt ze allemaal zelf. Zijn gerechten worden gecomplementeerd met cocktails in plaats van wijn. Wanneer Tan binnen komt lopen, snap je meteen waarom het zijn zaak is. En waarom zijn zaak er zo tof uitziet. Tan is een stoere, modieuze vent. Cap op zijn hoofd, lange baard, tatoeages op zijn armen. Hij oogt in het begin wat verlegen, naarmate het gesprek vordert blijkt het vooral bescheidenheid. Het siert hem, vind ik. We vragen hem wat dit concept nou zo succesvol maakt. Wat hem succesvol maakt als ondernemer. Het antwoord had ik niet helemaal aan zien komen. Tan zegt namelijk nooit succesvol te zijn, nooit trots te zijn. Hij wil altijd vooruit. Verder. Uit ons gesprek blijkt dat hij een strenge, doch rechtvaardige baas is. Een ondernemer die precies weet wat hij wil. En zo wil hij het ook uitgevoerd zien. Er is zelfs een handboek geschreven voor zijn personeel, zodat zij tot in detail weten hoe Tan het hebben wil. Het werkt, zegt hij. Iedereen die bij hem komt werken weet meteen waar hij of zij aan toe is. Er is veel ruimte voor plezier, maar je komt er op de eerste plaats om te werken. De term overwerken kennen ze niet bij Little V. Dan heb je je planning niet op orde, aldus Tan. Hij plant standaard één persoon meer in dan nodig. Zo kom je nooit voor verrassingen te staan. Wanneer we Tan horen praten, vragen we ons af of het hem nooit teveel wordt. Hij heeft inmiddels zo’n 100 man personeel in dienst en met twee zaken, naast Rotterdam heeft Little V ook een vestiging in Den Haag, en een gezin kunnen we ons voorstellen dat hij het behoorlijk druk heeft. Tan lijkt een perfectionist. Ieder hoekje van het restaurant heeft hij zelf uitgedacht. De zaak is ingericht met uitsluitend natuurlijke materialen. Hij beaamt dat het hem weleens teveel geworden is. Althans, hij had het zelf niet door. Zijn vrouw wel. Tan ging nadenken over wat hij nou echt belangrijk vond. Prioriteiten stellen. Doen waar hij goed in is en de rest uitbesteden. Daarna werd het beter, zegt hij. Wat me het meeste aanspreekt in Tan is zijn heldere visie op ondernemen. Mensenwerk, zoals hij het noemt. Het maakt niet uit of je nou een restaurant leidt of een winkel, je hebt altijd te maken met mensen. Als je dat onder de knie hebt, en snapt hoe je met mensen omgaat, kun je zelfs een multinational leiden.

Meet Rib Eye Steak
Tijdens onze tour hebben we een aantal opvallende winkelconcepten bekeken in de binnenstad. Omdat mijn blog al ontzettend lang geworden is (enthousiast, sorry ;-)) hou ik dit gedeelte beperkt tot onze laatste stop: Rib Eye Steak. Het beste stukje vlees onder de vleessoorten. Ik zou de winkel zomaar voorbij lopen, moet ik eerlijk bekennen. Er prijkt een groot slagersmes op de etalageruit. Eenmaal binnen waan je je in een supermarkt. Het is een beetje vaag. Je hebt geen idee wat je hier nou moet verwachten. En juist dat maakt het zo tof! Ik zie winkelkarretjes staan en er komen meteen vragen in me op. Wanneer we verder lopen, zie ik petten in de koeling liggen. In de vriezer liggen T-shirts. Er is een heuse Meat Corner, waar je kunt connecten met elkaar en met de buitenwereld. De gast achter de toonbank ziet eruit als Willie Wartaal. Mijn ‘gebrek’ hoor trouwens. Dat ik in iedereen een dubbelganger zie. Hij vertelt enthousiast over het concept, dat overgewaaid is vanuit Engeland. Het meest innovatieve concept op dit moment, vindt hij zelf. Of dat zo is weet ik niet, wat ik er precies van vind ook niet. Maar origineel en inspirerend is het zeker!

Werk combineren met plezier. Je even niet bevinden tussen die veilige vier muren van je winkel. Binnenstappen in een andere wereld. Een andere stad. Sparren met jonge ondernemers, met dezelfde onzekerheden en leermomenten. Luisteren naar gevestigde namen. Dank Joël, voor de uitnodiging. Dank ondernemers, voor jullie gastvrijheid en openheid. Zoals je leest heb ik ervan genoten.

Uppark genomineerd voor Dutch Retail Experience Awards

Opeens was daar een mailtje. Was er trots. Uppark is genomineerd voor de Dutch Retail Experience Awards (DREA) 2016 in de categorie Online Experience Awards! Volgens de vakjury is Uppark vooruitstrevend op het gebied van beleving. Winkelbeleving wordt steeds belangrijker, zowel offline als online. Uppark wordt gezien als een inspiratie voor andere retailers. Hoe tof is dat! Of wij als winnaar uit de bus komen, zal blijken tijdens de Award uitreiking op de Modefabriek, dé fashionbeurs voor retailers, in de Amsterdam RAI op zondag 10 juli.

Dutch Retail Experience Awballoonsards
Nu denk je misschien, wat is dat nou, die Dutch Retail Experience Awards? De Dutch Retail Experience Awards (DREA) uitreiking is een jaarlijks initiatief van modeagentuur en importeur Goodbrandz in samenwerking met gerenommeerd vakblad Textilia. De DREA is een prestigieuze prijs voor retailers die zich op een bijzondere, innovatieve manier onderscheiden. Kortom, een unieke en respectabele prijs voor ondernemers die meebewegen met de ontwikkelingen in de markt. Je snapt dat wij dus ontzettend trots zijn op deze mooie nominatie!

Waar worden de genomineerden op beoordeeld?

Totale winkelbeleving: hoe is de algehele sfeer, sluit deze aan op de doelgroep, is er onderscheidend vermogen?
Authentiek karakter merkenpakket: hoe divers zijn de productgroepen en hoe onderscheidend is het merkenpakket?
Service: wat doet de winkel aan persoonlijke service?
Combinatie online en offline: in welke mate is de retailer actief om zijn of haar offline activiteiten in de winkel te versterken door online marketingactiviteiten, Social Media en/of online verkoop?
Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO): heeft de retailer aandacht voor Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen?

De Juryprijs
De juryprijs komt tot stand door het deskundige oordeel van een vakjury. De jury beoordeelt alle foto’s en ingezonden antwoorden op originaliteit, aan de hand van de 5 beoordelingscriteria. De DREA- jury bestaat dit jaar uit:
– Harry Bijl (innovatie en inspiratiespecialist bij de brancheorganisatie InRetail)
– Gea Eleveld (eigenaresse van Fashion-Up! en oprichter van online platform Fashion055)
– Cécile Scheele (Eigenaresse Goodbrandz en initiatiefnemer Dutch Retail Experience Awards)
– Ingrid Ploegmakers (Manager Marketing, Retail en Communicatie bij Colliers International)
– Kim Pereira (hoofdredactrice van het modevakblad Textilia)
– Talita Kalloe (Freelance journalist en copywriter voor verschillende mode-, lifestyle- en retailvakbladen en founder van het platform SoulStores.com)

De Publieksprijs
Naast de juryprijs is er de publieksprijs. Deze wordt bepaald door de stemmen van het publiek. Jullie dus! Gun je ons de overwinning? Breng dan hier je stem uit op Uppark! Wat je daarvoor terug krijgt? Eeuwige dank en veel kusjes :-) 

Ondernemen is… omgaan met teleurstellingen

Dit had een te gekke, vrolijke, helemaal-heppie-de-peppie blog moeten worden. Ik heb er dan ook even over nagedacht of ik dit wel moest publiceren maar ik denk dat dit blog voor veel ondernemers, eigenlijk voor ieder mens, een herkenbaar verhaal is. Bovendien hoor ik de laatste tijd vaak de zin ‘Het gaat wel goed bij jullie zeg!’ voorbij komen. Nou wil ik niet perse zeggen dat het niet goed gaat met Uppark maar om nou maar klakkeloos aan te nemen dat je bakken met geld verdient als je vaak in de publiciteit komt? Of omdat je veel Facebook posts plaatst? Te kort door de bocht mensen. Je moet er hard aan trekken. Veel werken. Zichtbaar blijven. Ervoor zorgen dat bestaande klanten terug komen. Nieuwe klanten aantrekken. Het is helaas nog steeds geen gemakkelijke tijd voor de mode- en schoenenbranche. Dat blijkt wel uit de reeks faillissementen in de winkelstraten. Wij zitten echter niet bij de pakken neer en gaan gewoon stug door met waar we mee bezig zijn. Omdat we een visie hebben en geloven in ons bedrijf. Dat onze, blijkbaar opmerkelijke, visie opgepikt wordt door de pers is natuurlijk alleen maar heel erg leuk en fijn te noemen! Hiep-hiep-hoera-momentjes zijn dat hoor. Echt. Ondernemen is echter ook omgaan met teleurstellingen. Het leven is omgaan met teleurstellingen. Dus. Here we go.

Watskeburt? vraag je je nu waarschijnlijk af. Nou. Niks eigenlijk. En dat is nou juist het probleem. Of ja, probleem. Laat ik voorop stellen dat er ergere dingen zijn in de wereld. Voor mij was dit meer een ‘arghh’ moment. Ken je dat? Die ‘arghh’ momentjes? Je bent met iets leuks en tofs en groots bezig en er is een reële kans dat het allemaal door kan gaan, maar de kans is net zo groot dat het niet door kan gaan. Dat weet je van tevoren. Toch ben je stiekem al bezig met het proces nadat de handtekeningen gezet zijn en je van start kunt gaan. Het precieze verhaal kan ik hier helaas niet droppen omdat er nog een minuscuul kansje inzit dat het wél doorgang kan vinden en ik jullie dan alsnog wil verblijden met een gezellige blog. Never lose hope, zeggen ze toch ;-) Er kwam in ieder geval een mooie kans voorbij die we graag wilden grijpen. Die we gegrepen hebben, voor zover dat binnen onze mogelijkheden lag. Waar we dagenlang dag en nacht mee bezig geweest zijn. In ons hoofd en met onze handen. Tijd en energie ingestoken hebben. Een plan voor uitgedacht hebben. Het zou Uppark en onszelf als individuen hebben kunnen helpen groeien. Het zou ons meer draagvlak bieden in de markt. Het zou fantastisch zijn als dit zou lukken!

Maar dan. Dan komt dat moment waarop je hoort: jammer joh, maar het hele feest gaat niet door…

Mehh. Boe. Bah. Balen!

F*ck. F*ck. F*ck.

Dat dus eigenlijk.

Omgaan met teleurstellingen. Ik moet het nog leren merk ik.

Fashion Night, fun and free publicity!

Oh oh oh lieve mensen, wat is er veel gebeurd de afgelopen maand! Besef het zelf nog niet helemaal, geloof ik. Het begon ongeveer twee weken geleden. Een telefoontje van branchevereniging INretail, of ik aan zou willen schuiven bij een tafelgesprek over ondernemen. “Tuurlijk wil ik dat!” riep ik, impulsief en enthousiast als ik ben. Ik had me totaal niet beseft dat ik daar ook maar een beetje stress van zou kunnen krijgen. Tot de beste man me vertelde dat ik met drie mannelijke ondernemers om tafel zou gaan. De bibbersss. Maar echt! Ik roep wel hard maar op dat moment voelde ik me weer heel even dat kleine meisje dat net begonnen is met ondernemen. Onzeker, jong en onbezonnen. Wat had ik nou daadwerkelijk te vertellen daar aan tafel? Ik doe ook maar wat.

Get over it Noorman. Gewoon gaan. En dus ben ik een week later met trillende beentjes in de auto gestapt, op weg naar het hoofdkantoor van INretail in Zeist. Hoofd uit, muziek aan. “Gewoon doen!” is voor mij een soort van mantra geworden op stressmomenten. Als ik dat blijf herhalen in mijn hoofd dan komt langzamerhand het zelfvertrouwen weer bovendrijven. Eenmaal in Zeist werd ik hartelijk ontvangen door de gastvrouw en directrice Hanneke Verburg en bleken de zenuwen, uiteraard, helemaal nergens voor nodig. Geloof dat ik best een aantal zinnige dingen gezegd heb en de ‘grote’ heren bleken ook maar gewoon mensen te zijn. Joh, je verwacht het niet ;-) Met de klik zat het wel goed in ieder geval. Het resultaat van het gesprek is woensdag 30 maart te bewonderen in De Telegraaf.

Goed. What else? Ook Trouw mailde of wij als Uppark zijnde een bijdrage wilden leveren aan een artikel over webwinkels die een fysieke winkel geopend hebben. Dit artikel is afgelopen week al gepubliceerd. Tussendoor hebben we, samen met dameskledingzaak Heerenstraat, nog een fotoshoot gedaan voor onze nieuwe Spring Summer 2016 collectie en een uitverkochte (!) Fashion Night georganiseerd.

Vanochtend werd ik wakker met een fantastisch leuke mail in mijn mailbox. Ik ben door een mede-ondernemer genomineerd voor de Zakenvrouw Noord-Limburg Verkiezing 2016. Wat een super mooi compliment! Weinig slaap en het besef dat ‘gezien’ wordt hoeveel tijd, energie en fun je in je bedrijf steekt maakt dat dit kleine blonde meisje stiekem toch wel even een paar traantjes heeft weggepinkt.

Hieronder een fotoverslag van de Fashion Night. Meer foto’s zien? Volg me op Instagram

 

Schoenentrends Spring / Summer 2016

Zodra ik maart ook maar een beetje kan ruiken begint voor mij de lente! Oké, officieel moeten we nog een paar weken wachten maar zeg nou zelf… dromen we niet allemaal al stiekem lekker weg bij de zomer? Tijd voor een blog met nieuwe schoenentrends voor Spring / Summer 2016. Qua kleur is er genoeg keus deze zomer. Waar je in de winter nog veel zwart zag, bestaat de damesschoenencollectie deze zomer voornamelijk uit blauw- en grijstinten, nude, cognac, bruinen en metallics. Met welke trends je helemaal goed zit? Ik zet de vijf belangrijkste zomertrends graag voor je op een rijtje.

Brogues
Brogues, in de volksmond ook wel veterschoenen genoemd, vind je deze zomer in alle soorten en maten. De ronde neus maakt plaats voor de spitse leest en details zijn binnen deze trend erg belangrijk. Met een opvallende print, bijzondere perforatie, metallics of, daar komt ‘ie weer… met plateauzool! Het gebruik van twee materialen op elkaar, touw en kunststof bijvoorbeeld, of hout gecombineerd met leer maakt de brogue ontzettend fashionable

Lace-up
Veters, veters en nog eens veters! Het kost je ’s ochtends een beetje extra tijd maar dan heb je ook wat. De zogenaamde lace-up shoes zijn namelijk helemaal hot deze zomer. Wil je het lekker comfortabel en casual houden? Kies dan voor een platte gladiator sandaal. Heb je een feestje en wil je uitpakken? Er zijn prachtige lace-up pumps verkrijgbaar. Mijn voorkeur gaat uit naar suède, daarmee hou je het stijlvol. Glad leer kan een beetje ordinair worden. Dus durf je benen te showen, draai die veters om je enkels en je zult zien dat de complimenten niet op één hand te tellen zijn. De lace-up is super sexy!

Plateau sandalen
Yes, we gaan weer back to the 70’s! Onder je flared jeans, die helemaal hip en happening is, hoort natuurlijk een mooie plateausandaal. Een sleehak mag ook. Je ziet ze met een kurken zool, een leren zool of een touw zool. Met een plateau creëer je lengte, er komt zomaar een paar centimeter bij, maar ze lopen als pantoffels omdat de hakhoogte gelijk blijft. Je merkt dus helemaal niet dat je hakken draagt! Ook onder de Ibiza-achtige jurkjes staat een plateau sandaal fantastisch. Kleuren die je veel terug ziet binnen deze trend zijn cognac, bruin, camel en nude.

Fringes
Franjes. Je houdt ervan of je vindt ze vreselijk. Feit is wel dat je er niet omheen kunt deze zomer want je ziet ze echt o-ve-ral. Aan je vest, je top, maar ook zeker aan je schoenen. Boots met franjes sluiten goed aan op de 70’s trend en je witte sneakers worden opgeleukt met zogenaamde jamboree kleppen. Ook de lace-up trend wordt gecombineerd met fringes. Met deze trend ben je in ieder geval helemaal festival-proof!

Sneakers
Nieuw? Nee, dat is het natuurlijk niet echt, de sneaker hype. Half Nederland loopt inmiddels rond op Stan Smith-jes. Ook deze zomer zie je in iedere collectie de op tennisschoenen gebaseerde sneakers voorbij komen. Het lijkt er dus op dat het dragen van sneakers geen hype meer is, maar een trend. En dus hoort ‘ie wel degelijk in dit rijtje thuis. De witte sneaker ‘mag’ nog steeds maar wordt steeds vaker opgeleukt door pailletten, opvallende prints of vintage accenten. Ook zie je wat meer kleur deze zomer. Van fluorescerend geel of oranje tot metallics in goud en brons. Allemaal even leuk en, ook niet geheel onbelangrijk, super comfortabel.

 

Beursverslag: Modefabriek

Zondagochtend. Na een paar gin tonics te veel en een paar uur slaap te weinig parkeer ik om 10.30 stipt mijn auto in de parkeergarage van de RAI. Welkom op De Modefabriek. Samen met de meisjes van Heerenstraat ga ik van start. Een plan? Dat hebben we niet. Een plattegrond ook niet trouwens. Om te voorkomen dat we als vier kippen zonder kop rond huppelen halen we toch even een plattegrond op bij de ingang. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Je kunt over de hoofden lopen, zo druk is het. Ik krijg het benauwd. Niets voor mij dit. Dat gekrioel van mensen. Het geslenter door de looppaden. Gestruin door de rekken. Na tien minuten herinner ik me weer waarom ik normaal gesproken altijd op maandag ga. Voor veel vrouwen is het wellicht een walhalla, al die mooie merken en collecties bij elkaar, maar voor mij voelt het toch een beetje alsof ik ‘op herhaling’ ga. Begrijp me niet verkeerd, ik vind mijn werk fantastisch om te doen maar de laatste jaren gebeurt er te weinig op modegebied. Je ziet amper vernieuwende items, er is veel eenheidsworst. En juist voor dat laatste woord ben ik allergisch. Waar is onze creativiteit gebleven? Bovendien doet iedereen op de Modefabriek hetzelfde kunstje. Lachen. Heel hard ‘hoooooooooi’ roepen! En zwaaien. Vooral veel zwaaien. Het is tegenwoordig vooral zien en gezien worden, wat ten koste gaat van waar het eigenlijk om draait. Inspiratie opdoen voor een nieuw inkoopseizoen.

Goed. Dat ik geen fan ben van beurzen moge duidelijk zijn, maar dat mag de mode-pret niet drukken. Jullie willen natuurlijk graag lezen wat je de komende winter kunt verwachten, qua trends. Wat ik opvallend vond is dat de collecties een stuk minder zwart zijn dan afgelopen winter. Er komt meer ruimte voor bruin- en cognactinten, maar ook donkerblauw, petrol, bordeauxrood en oranje zijn goed vertegenwoordigde kleuren. Jeans blijft een hot item in je kledingkast. Nieuw zijn de pantalons in verschillende soorten en maten. Met print, zonder print. Van wol tot van katoen. Van heel wijd tot heel smal. Pantalons zijn hot! Jurken en rokken worden weer langer. Op of onder de knie dames, en dus niet erboven. Sorry heren! ;-) Ook: meer prints. Het, nu al, populaire sterrenmotief kun je lekker door dragen in de winter. Je ziet het echt overal terug! Op sweaters, op sjaals, maar ook op tassen bijvoorbeeld. Ook de bloemenprint maakt een comeback. En in de categorie altijd goed: lange, gebreide vesten. Moeilijk hoeft het dus niet te zijn komende winter. Met een goede jeans, een mooie top en een grof gebreid vest kom je een heel eind. Saai? Vervang het vest voor een langere blazer en de jeans voor een pantalon. De absolute musthave is de hoed. Weinig vrouwen durven ‘m te dragen maar ik zeg: zeker doen!

Op de Modefabriek staan weinig schoenenmerken dus het uitgebreide trendverslag houden jullie van me tegoed. Even kort wat ik gezien heb: veterschoenen met plateauzolen, (hoge) blokhakken, bordeauxrood en blauw- en taupe tinten. Zwart blijft maar is minder aanwezig dan vorig seizoen. Het gebruik en combineren van bijzondere, hoogwaardige materialen en leersoorten voert de boventoon.

Je ziet. Aan het einde van de dag ben ik blij dat ik gegaan ben. Ik was in leuk gezelschap, het broodje met maar liefst één dun plakje zalm (let wel: €6,50! Ka-ching!) smaakte heerlijk en bovendien moet moet moet ik die geweldige tas van Vic (zie laatste foto) hebben! Misschien helpt het als ik lief lach? Zal die vertegenwoordiger toch maar weer eens bellen… :-)

Chocola

Voorafgaande aan dit blog alvast een waarschuwing. Dit blog is net even anders dan anders. Normaal gesproken ben ik één en al la-la-la en lang leve de (web)winkel. Dit blog kan ervoor zorgen dat je mij zo opeens *pats-boem* als een humeurig zeikwijf gaat zien. Als je je mij dus liever wilt herinneren zoals ik ben, wat ik uiteraard begrijp, lees dan vooral niet verder. Heb ik je interesse gewekt met mijn zanik-inleiding en ben je benieuwd naar, laten we het de ik-heb-het-ook-weleens-moeilijk-en-voel-me-dan-zielig-ook-al-heb-ik-er-zelf-voor-gekozen-zelfstandig-ondernemer-te-zijn kant van Sanne noemen? Lees dan vooral wél verder.

Ik ben consument. Het is november. De dagen worden korter en de temperatuur daalt. ’s Nachts zelfs tot onder het vriespunt. Wat heb ik dan nodig in mijn garderobe, zou je zeggen? Juist. Die heerlijke winterjas. En gevoerde laarzen natuurlijk, om mijn voeten warm te houden. In ieder geval iets lekker warms, wolligs en winters. *switcht naar winkelier* Hoezo, maar dan ook echt hoezo, krijgen wij over amper anderhalve maand (lees: begin januari, wanneer de straten hoogstwaarschijnlijk wit zijn…) alweer de nieuwe zomercollectie uitgeleverd? Ik werk nu een aantal jaar in de modebranche en hoe vaak en hoe lang ik er ook over nadenk… ik kan er nog steeds geen chocola van maken. Was het maar waar. Dan had ik alles nu opgegeten. De zomercollectie komt hartje winter binnen en vice versa. Why? Why-hy-hy-hy? *hoort Trijntje zingen* Natuurlijk, het heeft onder andere met het productieproces te maken. Een schoen is niet 1,2,3 geproduceerd. Al helemaal niet als het om handwerk gaat. I get that. Maar dan nog. Als alle beste mensen in de schakel nou een paar maanden zouden opschuiven, dan is het hele probleem opgelost. Toch? Of denk ik nou te blond? Zou kunnen hoor, heb net een kappertje gehad. De fabrieken slash leveranciers, vertegenwoordigers slash agencies, de winkeliers en daarmee ook de consument. Allemaal een paar maanden opschuiven dus. Voor die consument die in november denkt “Brrrr wat is het opeens koud. Mijn oude winterjas is toch niet zo leuk meer. Ah joh, laat ik maar eens een nieuwe kopen.” is het toch ook veel fijner als er ’s zomers sandalen in de schappen staan en ’s winters laarzen? Inspelen op de behoefte van de consument heet dat, geloof ik.

Het gevolg van die vroege (of late, maar net hoe je het wil zien) leveringen voor winkeliers is dat je in een korte, of eigenlijk steeds korter wordende, periode je marges moet zien te halen. Marges die je nodig hebt om te blijven bestaan. Want heeeee hallo, als consument wil je toch ook blijven shoppen? Hoe doe je dat dan als winkelier als het november is, je de winter nog amper winter kunt noemen en je de gevoerde laarzen alweer af moet prijzen omdat ‘iedereen al begonnen is en je dus niet kunt achterblijven’ en de nieuwe zomercollectie er alweer aankomt? Je hebt niet alleen ruimte nodig in je winkel en in je magazijn, maar ook financieel. De nieuwe collectie moet vaak al betaald worden voordat je überhaupt een schoen verkocht hebt. Slapeloze nachten soms, ik zeg het je.

De ogen in mijn achterhoofd zien jullie denken wat ik regelmatig hoor. “Ja maar, wanneer je een schoen met 70% korting verkoopt maak je toch nog winst?” Nou. No way. Zal proberen het totaalplaatje uit te leggen aan de hand van een simpele rekensom. Zoals ik dat ook keurig in de winkel doe, wanneer een klant me de vraag stelt of ze nog meer korting kan krijgen. Misschien vragen jullie je als lezer af waarom ik dit vertel, dat kan. Noem me gek of dom maar ik ben graag open en transparant. Ook, eigenlijk vooral, naar mijn klanten toe. Collega’s die werkzaam zijn in de mode- en schoenenbranche weten uiteraard hoe het werkt maar ik merk dat de ‘gewone’ consument vaak geen idee heeft. Dat is op zich geen probleem maar een beetje inzicht kan geen kwaad, lijkt me.

Stel: je koopt 10 paar schoenen van model X in. Model X koop je in voor €40 ex. BTW en verkoop je in de winkel voor €100 incl. BTW. Dan is je marge, even afhankelijk van de leverancier en de afspraken die je maakt, zo’n €60 per paar wanneer je de schoen voor de volle mep verkoopt. Echter verkoop je bijna nooit alle tien de paren voor het volledige bedrag, met uitzondering van de bestsellers natuurlijk. Het ‘normale’ verkoopseizoen wordt door de vroege uitverkoop en leveringen steeds korter, laten we uitgaan van zo’n drie maanden. Als je tegenwoordig, voordat de SALE begint, een doorverkoop hebt van 50% mag je dik tevreden zijn. De rest belandt vaak in de uitverkoop. Heb je dus vijf van de tien paar voor het volledige bedrag verkocht, dan gaat de helft van model X de uitverkoop in. Laten we zeggen dat je tijdens de SALE nog drie paar verkoopt met 30% korting en twee met 70% korting. Even gauw intikken op een rekenmachine leert ons dat je model X dus voor €400 ex. BTW ingekocht hebt en voor €770 incl. BTW verkocht hebt. Alleen al de BTW die je over model X afdraagt aan de ‘Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker’ Belastingdienst is al zo’n slordige €130. Blijft er op tien paar schoenen maar liefst €240 marge over. €24 per paar dus. En nee lieve mensen, dat is géén winst.

Van dit bedrag moet maandelijks de huur betaald worden, het personeel wil graag een boterham eten, de (web)winkel moet up-to-date en aantrekkelijk blijven en een deel is marketingbudget voor advertenties en dergelijke. En dan is dit nog maar een klein deel van het kostenplaatje waar iedere (web)winkelier mee te maken krijgt. Zo wordt van webwinkels verwacht dat je gratis verzending aanbiedt. Tevens moet de klant het pakketje gratis kunnen retourneren of ruilen. Allemaal begrijpelijk, ik shop zelf ook liever online wanneer ik het pakketje gratis thuisbezorgd krijg, maar vaak wordt vergeten dat het versturen van een pakket de webwinkelier ook zomaar €5 kost. Evenals retourneren. Het kan dus zijn dat je ‘zomaar’ €10 kwijt bent, wanneer de klant besluit de schoenen niet te houden. Risico van het vak. I know. Maar beste consument, als je gaat shoppen in de stad moet je ook parkeergeld betalen en er naartoe rijden, toch? Dan is een kleine bijdrage in de verzendkosten van €2,95 een goedkoop dagje uit. And it keeps the webwinkeliers alive.

Dan tot slot, om het eens lekker positief af te sluiten. Gelukkig ook veel gehoord. Klanten die zich schuldig voelen dat ze een paar schoenen in de SALE kopen. Omdat ze de adviesverkoopprijs gewoonweg niet kunnen betalen. Omdat ze drie kinderen hebben die ook graag een boterham met hagelslag willen eten. En cadeautjes verwachten van Sinterklaas. En omdat manlief net zijn baan verloren is. Lieve schatten van vrouwen, jullie doen het super goed! Ook de SALE artikelen moeten weg, anders blijft het staan en brengt het helemaal niets op, en ik begrijp volkomen dat schoenen van €200 niet de eerste prioriteit hebben. Jullie reacties maken dat ik blijf doen wat ik doe. Al die lieve vrouwen maken mijn werk zo leuk. Voel je dus vooral niet schuldig, maar koop gewoon lekker die schoenen voor jezelf wanneer het wél kan. Verwen jezelf. Daar word je tenslotte ook een vrolijkere moeder van ;-) En bovendien, jouw vlees en bloed een boterham met hagelslag, wij ook een boterham met hagelslag. Win-win situatie toch? :-)

Vrijdag de dertiende

Wij. We genieten. We hebben plezier. We feesten. We lachen. We dansen. We eten. Drinken. We luisteren naar muziek. Kijken films. Kussen. Knuffelen. Maken een praatje. Wij léven!

Dan. Parijs. De stad van de liefde. De stad van de Eiffeltoren. Van Disneyland. De stad waar mijn dierbare vriendinnetje woont. De stad die ik al een aantal keer in mijn leven bezocht heb. Die prachtige, bruisende stad. De stad die afgelopen vrijdag veranderde in een bloedbad.

Zij deden dat ook. Vrijdag. Ze aten. Ze feestten. Ze dansten. Ze lachten. Ze luisterden naar muziek. Ze praatten. Ze kusten. Knuffelden. Ze genoten. Zij. Zij zijn niet meer.

Een paar zieke hersencellen hebben ervoor gezorgd dat zij nooit meer zullen genieten. Nooit meer zullen zij dansen op de klanken van de muziek. Nooit meer zullen zij liefhebben. Nooit meer zullen zij leven.

lovewinsEn wij? Wij zijn bang. Bang dat het ons ook overkomt. Bang voor de toekomst. Bang om af te reizen naar Parijs. Bang om het gewone leven weer op te pakken. Om op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn.

Angst is universeel maar hoop is dat ook, lieve mensen. Laat ons vertrouwen in een mooie toekomst groter zijn dan de angst voor een paar zieke hersencellen.

 

Lach. Dans. Geniet. Heb lief. LEEF!